Elke keer als er een ingrijpende wijziging plaatsvindt in de behandeling die Nadine sinds haar ongeval 'geniet', moet ik even terug de juiste blogversnelling zoeken. En soms schiet ik dan wel eens even uit het klikpedaal of loopt de ketting van het voorblad. De overgang naar "halfpension"-opname van Nadine maakt dat ik mijn professionele bezigheid – tijdelijk – moet reduceren tot zo'n zestig procent en ik ben de personeelsdienst dankbaar voor de vlotte afwikkeling. De drie therapiedagen vliegen in mijn beleving voorbij, voor Nadine kunnen ze niet snel genoeg achter de rug liggen. Ook voor haar mama verloopt de overgang waarschijnlijk niet rimpelloos. Ze maakt maximaal gebruik van de twee bezoekmomenten die resteren. Het voordeel is dat ze nu ook beter de vorderingen van Nadine kan waarnemen, meer dan wanneer ze haar dochter elke dag zag.
Nadine is superblij als ik haar woensdagnamiddag oppik in Duffel om in Wijnegem op zoek te gaan naar 'onzen draai'. Donderdag gaan we rond de middag een bril bestellen voor Nadine – de vermaanddag van het ongeval slentert geruisloos voorbij – en Nadine gaat 's avonds mee naar de zelfhulpgroep, dat wil zeggen ik naar de mijne, zij naar de zustergroep voor partners en familieleden van ... Op vrijdagvoormiddag bieden we ons aan bij een controle-arts, die een inschatting moet maken van eventuele blijvende gevolgen van het ongeval. Nadine antwoordt rustig op de vragen die ze kan beantwoorden en gebruikt mijn hulplijn als ze niet zeker is. De conclusie van de arts is zowel vaag als hoopgevend; "het is nog te vroeg om vaststellingen te doen over blijvende schade". Binnen een half jaar mogen we nog eens terugkomen ...
Verder verlopen de dagen zonder noemenswaardigheden; we proberen ook eens een dag gewoon thuis te blijven. De blog dreigt daardoor te verzanden in een niemendalledaagse huis-koer-en-keukenkroniek. En toch zijn er af en toe dingen te melden die je als 'volger' van Nadine zullen interesseren. Zo gaan we op zondag een wandeling voorbereiden die de zelfhulpgroep op het einde van de zomer organiseert. Nadine geeft geen krimp gedurende de bijna 10 kilometer lange tocht over Kempense zand- en boswegen en ik zie in de loop van de dag regelmatig de beelden voor me van hoe ze enkele maanden geleden amper kon rechtstaan en we trappen afliepen om haar te korte spieren terug 'in gang' te krijgen. Nadine zelf vindt het allemaal nogal 'normaal' en als we wat lang blijven zitten in de vogelobservatiehut aan het Zwart Water, staat ze al buiten te wachten.
De maandagmorgentrip naar Duffel is voor Nadine makkelijker te verteren omdat ze weet dat het maar voor een halve week is. Op maandagavond gaan we op bezoek bij een nonkel en tante van me die in Duffel wonen – het aangename aan het nuttige koppelen – en Nadine is zo nieuwsgierig naar foto's en verhalen uit mijn kindertijd, dat ze moet bellen naar Cepos om te melden dat we te laat gaan zijn. Ze legt sinds haar verhuis naar de eerste verdieping ook makkelijker contacten met andere residenten op Cepos en de sfeer in de eetzaal is veelal opgewekt, ook al omdat Cepos een eigen cliniclown heeft in de figuur van Ben, de verpersoonlijking van de zegswijze 'ruwe bolster, blanke pit'. Een aantal medewerkers van het revalidatiecentrum heeft vakantie en dat laat zich voelen in het programma van Nadine, dus is ze extra blij als ik haar op woensdag kom ophalen.
Dan is het weer tijd voor enkele dagen 'niks bijzonder'. Op donderdag is Nadine te bezig om een middagdutje te doen, waardoor ze 's avonds te moe is om mee te gaan naar de wekelijkse vergadering. Ik laat ze de eerste keer een hele avond alleen thuis en dat is best wel even wennen. Ik lardeer de dosis loslaten met enkele reepjes vertrouwen in haar herwonnen mogelijkheden (en de eventuele noodlijn via sms). Ook omdat ik de vergadering moet 'chairen', kan ik mijn aandacht er goed bijhouden en ik moet mijn proficiat een nachtje opsparen want Nadine ligt al lekker te slapen als ik thuiskom. De dagen die volgen zijn gevuld met huiselijke taken en Nadine neemt meer dan haar aandeel op zich. We verwennen onszelf door zondag nog een dagje sauna te plannen om de batterijen weer op te laden voor de drieëndertigste herstelweek, want die belooft erg druk te worden. Wordt vervolgd ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten