Nadine is na meer dan een half jaar nog steeds niet vergeten door haar collega's. Dat bewijzen Annick en Anouk met een bezoekje en een geschenkje. Ze ontmoeten een montere Nadine die verlangend uitkijkt naar een ander 'regime' maar die er desondanks de moed inhoudt. Nadine is nu zo ver gevorderd dat andere patiënten haar hulp en aandacht vragen – of opeisen – en ze is dan wel onveranderd een zorgzame en lieve vrouw, ze wil nu even haar energie richten op haar eigen doelen. Dus nemen we dat ook als aandachtspuntje mee naar het gesprek van woensdag.
Op 10 juli zitten de geplande drie maanden revalidatie erop en op 11 juli hebben we het genoemde gesprek met Dorota, de psychologe van Cepos die Nadine begeleidt, over de stand van zaken en het resterend traject. De onderzoeken die Nadine de laatste week onderging, wijzen uit dat de meeste cognitieve problemen opgelost zijn. Een aantal therapieën mogen geschrapt worden uit haar programma. Maar de geheugenproblematiek blijft een werkpunt en het accent mag stilaan verschuiven naar reïntegratie. Ondertussen blijft men aandacht hebben voor meer fysieke randprobleempjes zoals de pijnlijke schouders en het falend rechteroog van Nadine.
Dorota schetst dat het principe van dagtherapie er aanlokkelijk kan uitzien, maar dat het in de praktijk zwaarder uitvalt. Wijnegem-Duffel is ook niet de eenvoudigste verbinding en ik kan mijn dagschema niet combineren met transport 'van en naar' op onregelmatige uren. Dus gaat Nadine akkoord met een soort 'part-time' opname. Vanaf volgende week verblijft ze op maandag, dinsdag en woensdag op Cepos (met twee overnachtingen) en is ze de rest van de week én het weekend thuis (met vijf overnachtingen). Het voordeel is dat ze dan een kamer houdt in het centrum, maar ze mag verhuizen van het gelijkvloers – waar de zorgbehoevende residenten verblijven – naar de eerste verdieping waar de bewoners meer zelfredzaam zijn. Dat Nadine dan haar privé badkamer (annex schildersatelier) verliest, neemt ze erbij. Een bijkomend voordeel is dat de moeder van Nadine zodoende de kans krijgt om haar bezoek-frequentie geleidelijk af te bouwen in de terugkeer naar 'het gewone leven'.
De rest van de namiddag is Nadine vrij en we maken er andermaal een uitstapje van. Om de relativiteit van traagheid van tijd in een symbool te vatten, gaan we op bezoek bij de traagst bewegende mechanische wijzer van deze aardbol. Die hangt in Zimmers 'Wonderklok' die sinds 1960 in een paviljoen naast de Zimmertoren staat. Deze wijzer maakt één omwenteling per 25.800 jaar en geeft de precessie van de aarde weer. Dus hij legde sinds het ongeval van Nadine 0,0069 graden af. Hoe relatief zijn 30 weken …
Een kom Oosterse soep in café Refuge smaakt extra goed want het weer blijft kwakkelen. We struinen over 'de stenen markt' van Lier en door de winkelwandel-en-pasopvoordebus-straat en we blijven bijzonder lang plakken in Oil & Vinegar, een zomers proef- en koop winkeltje. We eten met z'n tweetjes mosselen in de Lunchgarden voor de prijs van één portie op het Zimmerplein.
Nadine maakt het tweede deel van de week rond op het oude régime, maar vrijdagnamiddag pik ik ze vroeg op en we verhuizen haven, goed en plantjes naar Wijnegem. We nemen ons voor om het aantal restaurantsbezoekjes te beperken, maar Nadine heeft nog een kortingsbon in haar portefeuille dus dan toch maar naar het restaurant van de Makro. En nu we daar toch zijn nog even door de winkel lopen voor een verloren soldeke.
En dan is het weer weekend. Op zaterdag doen we het rustig aan. Wat winkelen, wat huishouden, … en 's avonds naar de cinema. Nadine kiest voor "De rouille et d'os" en dat ze de draad van het verhaal amper kan her(ver)halen vind ik niet verwonderlijk. We zijn het erover eens dat de film een beetje overroepen is, misschien door de aanwezigheid van vrouwenmagneet Mitthias Schoenaerts.
En ook op zondag schakelen we een versnelling terug en maken we het gewoon thuis naar onze zin. Als Nadine toch even de neus wil buitensteken vinden we via UiT in Vlaanderen een tentoonstelling die onze aandacht trekt: 'Chasing Shadows' toont foto's van Santu Mofokeng in kunsthal ExtraCity. Maar ook dat is een tegenvaller al vinden we de lokatie iets hebben.
Nadine is blij dat ze op zondagavond niet terug naar Duffel moet, ook al wil dat zeggen dat ze maandagochtend extra vroeg op moet. Omdat we de weg kennen in de landelijke voorkempen en waarschijnlijk ook door het verminderde vakantieverkeer, zijn we om een half uurtje aan Cepos en kan Nadine zich installeren in haar nieuw half-pensionnetje; kamer 18a op de eerste verdieping.
Een nieuwe hink-stap in de terugkeer naar "normaal leven" – lees gewoon gelukkig zijn ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten