Op maandag gaan we op bezoek bij nichtje Jessica en haar man Bert in Hombeek en ook deze keer is er geen sprake van generatiekloverij. De babbel is hartelijk zij het minder gekruid met anecdotes en straffe verhalen dan bij ons vorig familiebezoek.
Op dinsdag stop ik onderweg naar Duffel om enkele familiepakken ijsjes te kopen; Nadine wil de voltallige Cepos-verdieping — personeel incluis — trakteren want ze is jarig. Als ik arriveer aan kamer 18a is er bezoek van moeder en dochter en ik begin te vrezen voor Magnum-plassen.
Na het avondeten komen enkele collega's van Nadine het feest volledig maken; Karolina heeft een zelfgebakken taart bij en Iris, Liesbeth en Koen van Campus Vesta smullen mee. Ook al gaat het relatief weinig over de situatie bij het opleidingscentrum, terug gaan werken wordt stilaan toch een thema voor Nadine en ze geeft meermaals te kennen dat ze van de nood een deugd wil maken om een nieuwe uitdaging te zoeken binnen het provinciebestuur.
En voor je het weet is het woensdag en haal ik Nadine op om de week in Wijnegem te vervolledigen. Om dat te vieren komen An en Kristof woensdagavond op bezoek om te helpen te taart verder te verorberen en om Nadine een geschenkje te brengen.
Het evenwichtsgevoel van Nadine is dermate hersteld dat ook fietsen tot de mogelijkheden behoort. Tijdens een tochtje langs het Albertkanaal rij is de as van mijn koersfiets stuk. Er zit niks anders op dan met de fiets van Nadine de auto te gaan halen. Nadine moet ondertussen met mijn fiets aan de hand terug naar het terrasje gaan waar we een thee dronken. Het is amper een kilometer ver maar als staaltje vertrouwen in haar mogelijkheden vind ik het wel kunnen tellen. En het loopt allemaal goed af!
Op zaterdagnamiddag ben ik uitgenodigd op het huwelijk van collega Karolien en Nadine geeft duidelijk te kennen "dat ze geen babysit nodig heeft". Ze gaat in de loop van de namiddag wel even langs bij vriendin Gerlinde die ook in onze straat woont. Nooit gedacht dat ik zoveel aandacht zou moeten geven aan het 'loslaten' van mijn lieveling.
Op zondag gaan we nog eens wandelen in het Middelheimpark en Nadine heeft geen herinneringen meer van de vorige keren dat we er de tijd kwamen doden. Zo blijft het elke keer opnieuw ontdekken natuurlijk. Om de kleur van haar nieuwe bril (en aangepaste haarkleur) te tonen, poseert ze even voor een pinkpurperen bal die daar kunstig ligt te wezen.
Dan volgt weer een Cepos-driedaagse. De mama van Nadine slaat op maandag een bezoekje over — ook zij moet de draad van het leven terug opnemen. Als ze op dinsdag belt dat de uitstap van maandag haar niet goed bekomen is, vindt Nadine het niet erg om eens een weekje moederbezoekloos te blijven. Als ik op Cepos arriveer merk ik dat Nadine veel langer dan vroeger in de refter blijft napraten met andere residenten en er heerst een ontspannen sfeer die in alles afsteekt tegen de grimmigheid die haar op het gelijkvloers zo stoorde. Tafelgenote Jutta is voor Nadine een aanvulling op haar geheugen; ze vertelt over de ontsnappingspogingen van Nadine van enkele maanden geleden en we bevochtigen de verhalen met een sausje van humor en nog een tasje koffie.
Om in het thema te blijven gaan we op vrijdag naar de film 'Total Recall 2012'. Het verhaal waarin herinneringen, fantasieën en dromen een psychologisch allegaartje vormen, is filmisch knap gerealiseerd maar kan Nadine niet echt bij de les houden. Ineens valt het me op dat geheugenverlies een thema in de filmwereld is en ik bedenk dat het een leuk thesisonderwerp zou kunnen zijn.
Op zondag werd Nadine door koorcollega's Hans, Lutgart en Joke uitgenodigd om te komen meezingen met 'Zaterdag Zondag; een zangworkshop annex meezingconcert met Axl Peleman. Maar haar kritische zin is ook dermate hersteld dat ze helemaal niet tevreden is met haar huidige zangstem — ze beaamt mijn verwoording dat haar korrel eerder een kiezel is — en in combinatie met een begrijpelijk gebrek aan zelfvertrouwen wil ze liever niet meedoen. Nadine neemt nog dezelfde dag het initiatief om op zoek te gaan naar stemcoatching en Ariadne is bereid haar terug op weg te helpen. En nu ze toch aan de computer zit vat ze veel dingen op Facebook samen met weinig woorden: "terug online ;-)". Ze ploetert zich een weg door de vele mailtjes en het verbaast me dat ze zo lang aandachtig kan doorwerken. Via datzelfde Facebook sloot ik me ook aan bij een groep voor partners van personen met NAH en ik kan de verbeterende situatie van Nadine amper vergelijken met de soms schrijnende verhalen die mensen daar van zich afschrijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten