Nadine blijft met rasse schreden vooruitgaan in haar herstel en in de dagelijkse omgang valt alleen de geheugenproblematiek nog op. Ze vraagt af en toe bevestiging om zeker te zijn dat de dingen die ze bedenkt het voorwerp zijn van haar memorie en niet van haar – overigens fraaie – fantasie. Je zou voor minder onzeker zijn, het is als de werkelijkheid proberen betasten met keepershandschoenen aan. Voor Nadine is het opgelegd verblijf in het revalidatiecentrum er teveel aan, dus maken we er een punt van om 's avonds op stap te gaan. Lier kenden we al een beetje, dus gaan we ook eens op ontdekking in Mechelen en ik ben aangenaam verrast door de stadskernvernieuwing die de maneblussers realiseerden. We genieten van een zeldzaam zonnetje op een terrasje aan de vismarkt naast de Dijle. Als we terug naar de auto willen gaan, vraag ik aan Nadine of ze de richting zou kunnen aangeven en tot mijn verbazing lukt haar dat aardig. De dag erna gaan we shoppen in Lier en spreken af met Leo Vandeveiligehaven op het Zimmerplein. Als we met ons drietjes op de moto terug richting Duffel tuffen, voel ik een vleugje vakantiegevoel. Zo hobbelt de week verder en in de loop van de dagen sms'en en bellen we meermaals om het ongeduld te temperen.
We schrijven een brief aan Akash om hem te vertellen dat het beter gaat met Nadine en dat we hem graag nog eens ontmoeten als hij dat wil. Ik steek een meezing-cd van Kapitein Winokio – die ik uit het autowrak redde – mee in de omslag en we praten langdurig over ons te kort pleegavontuur.
Op vrijdag mag Nadine naar huis – de directie zag in dat een overbodige overnachting niet gunstig was voor de patiënt en de ecologische voetafdruk van de mantelzorger – en liefst van al was ze dadelijk na de therapie vertrokken. Maar net dan is er 'asynchroon bezoek' en blijf ik uit de buurt tot ik rond vier uur bericht krijg dat de kust veilig is. Omdat Nadine in de loop van de week het logo van de Pizzahut in Lier herkende en te kennen gaf dat ze daar nog eens zin in had, zet ik het voornemen om lekker te koken uit mijn hoofd en laten we ons bedienen.
De poezen zijn het ondertussen gewoon dat Nadine er dan niet en dan weer wel is en ze komen bij ons zitten als we nog wat televisie kijken. Via de verzekeringsmaatschappij krijgen we een kopie van het gerechtelijk dossier van het ongeluk – de politiemensen die de pv's noteerden mogen blij zijn dat Nadine geen rode balpen ter beschikking had – en we lezen dat het strafdossier zonder gevolg werd gerangschikt wegens 'toevallige feiten' ...
Op zaterdag doen we de wekelijkse boodschappen en pakken we stukjes huishoudelijke achterstand aan tot we in de loop van de namiddag met de trein naar Gent vertrekken om Sarah – dochter van Mil en Hilde – te gaan bezoeken in het UZ Gent. Nadine heeft geen enkele moeite met het betreden van het ziekenhuis. Mogelijks spelen haar geheugenproblemen dit keer in haar voordeel, maar misschien komt het ook omdat Sarah herstelt van een 'vrijwillige vervolmakings-operatie' wat toch een andere invalshoek is dan die van een ongeval. Na het bezoek rijden we mee met Hilde en Mil naar het centrum van Gent, want ik heb gereserveerd bij ribbetjesrestaurant Amadeüs. We smullen om letterlijk duimen en vingers van af te likken en ik bedank mijn vrienden voor het verjaardagscadeau (de traktatie) en mijn schatje voor het allermooiste verjaardagsgeschenk; haar herstel.
Na de zondagse brunch gaan we de extra calorietjes van gisteren te lijf met een bezoek aan de Sportoase in Brasschaat; enkele lengtes zwemmen, een paar afdalingen van de glijbaan, enkele toertjes door de stroomversnelling, een hammanbezoekje en een sessie in de sauna. In de namiddag doen we voor de verandering eens niets, of toch niets bijzonder. Het verbaast me dat Nadine mee de Tour de France volgt en na een leuke kennismaking met Thibaut Pinot, de jongste deelnemer, steek ik de barbecue aan. Net als ik het laatste sateetje eraf neem, vallen de eerste dikke druppels en ik bedenk dat het vanuit het standpunt van Nadine maar goed is dat het geen geweldige zomer is en dat binnen moeten blijven soms ook voordelen heeft. Tijdens de terugrit naar Duffel bespreken we – nog maar eens – de alternatieven die we volgende woensdag ter overweging willen nemen en Nadine verheugt zich op de reële kans dat dit de laatste zondagse Cepos-rit is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten