Week (-end) 28

De schildermanie van Nadine neemt plots drastisch af. Misschien is een gevoelsmatige concurrentie met de geschoolde hand van haar mama er teveel aan. De doeken blijven in de kast en vriendin Christel, die onaangekondigd op bezoek komt en schildergerief achterlaat omdat we 'op de baan zijn', kan het tij niet keren. Nadine neemt haar klarinet en enkele partituren mee naar Cepos en misschien kunnen Euterpe of Erato de vacante betrekking van fulltime muze (m/v) invullen. Het yoga-matje van Nadine staat nu ook naast haar kast en hopelijk krijgt vriendin Paula haar zover om deze 'ontspannende discipline' terug te gaan beoefenen. Enkele cd's vormen de gedigitaliseerde begeleiding bij asana en pranayama.
Voor wandelingen is het domein van de campus nu echt wel te klein geworden, al eindigen we de uitstappen nog wel eens in de cafetaria. Nadine is het kostschoolregime van de revalidatie grondig beu en ze wil zo snel mogelijk thuis zijn, terwijl ze tegelijk wel inziet dat de therapie haar geweldig geholpen heeft en dat er nog een weg te gaan is. Tijdens contacten met de begeleiding breng ik dit aan bod – Nadine zelf wil bij de therapeuten niet zeuren omdat ze niet wil overkomen als 'een slechte leerling' – en we maken een afspraak om op 11 juli andere mogelijkheden op te lijsten. De Vlaamse feestdag wordt meteen een baken voor Nadine en het werkt als dubbelgelaagde keukenrol als de wanhoop zich toch eens uit in een huilbui.
Op vrijdagvoormiddag gaat Nadine met haar mama op visite bij de röntgenfotograaf en ze krijgt een ontstekingsremmende spuit in haar schouder. Op vrijdagnamiddag is het mijn beurt om Nadine te begeleiden naar het ziekenhuis, deze keer naar 'de vrouwendokter'. Nadine beantwoordt de vragen kalm en 'to the point' en laat zich makkelijk onderzoeken. Als toemaatje krijgen we te horen dat de hormonale waarden bij Nadine niet schrikbarend afwijken van 'normaal'. Of dat nu wil zeggen dat we de term 'hypopituïtarisme' volledig mogen schrappen, is me alsnog niet helemaal duidelijk en ik neem het als bijvraag mee naar het gesprek van 11 juli.  We brengen de onderzoeksresultaten en het doktersbriefje binnen op Cepos, maar springen dan meteen in de wagen om er een namiddagje uit van te maken. Lier is voor Nadine voldoende ver van Duffel en we wandelen even rond in het historisch hoekje van het provinciestadje. Ik leer dat we zondag  – als we naar een concert komen in de Begijnhofkerk – genoeg tijd moeten uittrekken om parkeerplaats te zoeken. We aperitieven bij Babbel & Co op het Zimmerplein en corrigeren het budget met een maaltijd in "het Lunchhofke". Ik breng voor de allerlaatste keer Nadine terug naar Duffel op vrijdagavond en we kijken samen uit naar het weekend.
De autorit op zaterdagochtend is voor Nadine telkens weer een bevrijdingsfeest. We stoppen onderweg in een benzinestation langs de snelweg omdat ze daar een bosbessenvruchtensap verkopen die we nergens anders vinden. In de Colruyt is het thema 'barbecue' want in de namiddag zijn we uitgenodigd. Met vrienden van de duikclub van weleer hebben we een jaarlijkse ontmoeting onder het motto "ieder brengt z'n eigen eten mee maar we eten dat van een ander op". Het weerzien is hartelijk, en ondanks het feit dat al deze mensen op de hoogte zijn van het wedervaren van Nadine, worden de gesprekken ontdaan van sensatiezucht over het ongeval of de gevolgen. Dankje luitjes.

Het eten smaakt voortreffelijk (met dank ook aan de ervaren bakkers) en de sfeer is gemoedelijk. Maar een veelheid aan kriskras-gesprekken en de jeugdige blijheid van de kinderen zijn vermoeiend voor Nadine dus we vertrekken kort na de maaltijd richting thuis, waar we dan weer uitzonderlijk lang blijven plakken voor het televisietoestel.
Pas rond tienen gaan we slapen – wat voor Nadine uitzonderlijk laat is – en we blijven zondagmorgen dan ook lekker lang liggen luieren. We slaan in overleg een zwembadbeurtje over en komen pas uit bed als het ontbijt de naam brunch waardig is.
Daarna beginnen we aan de voorbereidingen voor het avondmaal, want Nadine kocht gisteren een oosterse saus 'die haar ogen uitstak' en dus braden we het begeleidend kippetje al even aan om straks tijd te sparen.
In de namiddag gaan we naar een concert van het Euterpe Baroque Consort in de Begijnhofkerk van Lier. Op het programma alle vier de jaargetijden van Vivaldi, aangevuld met enkele lieflijke barokke frivoliteitjes. Omdat het weer het toelaat en om op de parkeerproblematiek te anticiperen, stel ik voor om met de moto te gaan ... Nadine is meteen enthousiast, wat me enigszins verbaast. Het is dan ook nog eens de eerste keer dat ze met deze – ondertussen al niet meer zo nieuwe – moto meerijdt. Ze maakt geen gebruik van de topcase met rugsteun, maar verkiest om mij goed vast te klemmen. Het geeft mij de gemoedsrust dat ze niet zal tegenwringen in de bochten, maar vanzelfsprekend doe ik het erg kalm aan. De muziek is machtig mooi en de meerwaarde van de life-performance niet te onderschatten. We rijden terug naar huis om kip, rijst, sojascheuten en kerrie-kokos-saus te nuttigen en nog even de zetelpatat uit te hangen. Wanneer ik Nadine terug naar Duffel wil brengen kiest ze andermaal voor de moto. Ik laat de snelweg nog even links liggen tijdens de heenweg en Nadine 'ondergaat' de terugkeer in de instelling omdat ze zich voorhoudt dat het de voorlaatste week 'voltijdse therapie' is. Hopelijk brengen de resultaten van de onderzoeken die deze week op het programma staan wat duidelijkheid over de vooruitgang en de eventuele restproblematieken en kunnen we stilaan plannen maken om het 'normale' leven terug op te nemen.