En op wat hoop je?
Op het koopje van de dag, de maand, het jaar?
Op wat hoop je?
Dat je morgen net zo gelukkig wordt
Als Lady Di?
Ik merk dat het nog te vroeg is voor nabeschouwingen. Er is nog een eind te gaan. Maar toch zijn Nadine en ik best wel fier op het traject dat we samen aflegden. Of om het met haar woorden te zeggen "we komen hier samen uit". En Nadine voelt als geen ander de tweespalt tussen 'gedaan' en 'nog te doen'. Bijvoorbeeld door de sluimerende pijn in haar onderbuik, die verklapt dat haar hormonenhuishouding zich herstelt, maar net niet voldoende om meteen ook de regels vast te leggen. We maken een afspraak bij een deskundige.
Een ander 'toedoetje' is de problematiek van het rechteroog van Nadine. Een afspraak met een oogarts lijkt uitzichtloos en in afwachting gaan we op aanraden van de medische staf van Cepos zelf op pad op zoek naar een ooglapje om door afdekking een en ander te corrigeren. De heruitzendingen van de vierdelige filmserie Pirates of the Caribbean zal er misschien voor iets tussenzitten, maar in heel Duffel is geen ooglapje te vinden. We bezoeken te voet drie apotheken en bestellen het kleinood tenlangeleste om het de dag erna op te pikken. Vraag jij je ook af wat zo'n ding zou moeten kosten? Ok, ik tip de sluier van het lichtje: 2,04 euro.
Enkele huizen voorbij de apotheek waar we het ooglapje kopen, is een gezellig winkeltje met een hoog hippiegehalte. We gaan er binnen op zoek naar een doosje thee en komen buiten met een nieuw kleedje voor Nadine. Dus 'neen leren zeggen' wordt aangevuld op de lijst van de werkpuntjes.
En net als we denken dat we de linkeroever van Duffel en omstreken stilaan beginnen kennen, ontdekken we toch weer leuke uithoekjes zoals Kasteelruïne Ter Elst, naar verluid een van de oudste gebouwen in onze provincie. Op donderdagavond ga ik rechtstreeks van Duffel naar mijn wekelijkse vergadering en omdat het niet leuk is als Nadine moet toekijken terwijl ik zit te eten, vragen we toestemming om het avondmaal van Nadine op Cepos over te slaan zodat we samen kunnen avondmalen. Het wordt toegestaan en we voelen ons als kinderen die een vinger pakken met het vaste voornemen de ganse arm naar hun hand te zetten.
Op zaterdagochtend lopen we even 'over' de braderij in de straat van het lapje en het kleedje. Het dorp rekt zich even uit en draait zich nog eens om. Dan maar naar onze wekelijkse winkelronde in het Antwerpse. In de loop van de namiddag is de voorraad huiselijk geluk aangevuld en gaan we weer de wijde wereld in. Ditmaal maken we gebruik van een kortingsbon die we kregen van goede vrienden om een bezoek te brengen aan Kai-Mookske in Dierenpark Planckendael. De kleuterolifant moet nog even acclimatiseren in Muizen en we krijgen haar niet te zien, maar dat kan het dierenplezier niet bederven. Nadine bekijkt de wereld door een lens (de oogproblematiek wordt ineens een pluspunt) en heeft het naar haar zin.
Als we een touwenparcours tussen de boomtoppen ontdekken, laat ik Nadine beslissen, en ondanks de ongeschikte schoenen gaat ze de uitdaging aan. Deze Nadine is klaar om elke dag haar grenzen te verleggen en haar honger naar het gewone leven is haar turbo.
En of we goed geslapen hebben! Maar niet te lang, want zondag is zwemdag en we willen de drukte voor zijn. Het lukt vrij aardig en we zwemmen schoolslags meerdere lengtes na elkaar. De crawl wil alsnog niet lukken omdat de schouder van Nadine pijn doet als ze de arm achteruit brengt en ze heeft een afspraak met de röntgenfotograaf in het vooruitzicht.
In de namiddag zijn we uitgenodigd bij zus Sabine en haar man Erwin in Berlare, Oost-Vlaanderen. Onderweg passeren we even aan het kerkhof van Lokeren. Nadine kan zich het overlijden van haar vader in juli vorig jaar niet meer herinneren en ze denkt dat een bezoekje aan zijn gedenkplaatje haar beleving kan bijsturen. Omdat vaderlief zijn lichaam afstond aan de wetenschap is een en ander nog niet in orde en Nadine zal een andere manier moeten zoeken om haar rouwproces en de nagedachtenis vorm te geven.
Het bezoek in Berlare is erg ontspannen en Nadine praat ronduit mee over koeien en kalveren. We worden vergast op een koud buffet dat voor een jubileumbuurtfeest had kunnen dienen en smullen tot aan de grens van de overdaad. Merci voor de leuke en lekkere momenten lieve mensen.
Dan wordt het weer tijd om richting Duffel te rijden en om het niet te rap te laten gaan, kies ik een route via Dendermonde en Willebroek. Onderweg moet Nadine per gsm de verpleging verwittigen, want we halen het officiële sluitingsuur niet. Het kost me daarna weinig moeite om Nadine na een heerlijk weekend onder de wol te helpen.
"What(ever) does not kill you, makes you stronger." (Nietzsche, 1888) Een spreuk die pas waarheid wordt als je de periode van uitputting en schijnbare eindeloosheid voorbij bent en als je kan terugkijken op een slagend herstel van een hele periode ... Laat ons zeggen, bijvoorbeeld, een half jaar!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten