Week (-end) 26

De voordeur van revalidatiecentrum Cepos is niet langer op slot en het alarm is afgezet. Er zijn geen patiënten meer die vluchtgedrag vertonen, waarmee niet gezegd is dat Nadine niet zo spoedig mogelijk weg wil uit de instelling die ze blijft ervaren als een vorm van vrijheidsberoving. De avondwandelingen op het domein worden dan ook meermaals vervangen door uitstappen naar Duffel dorp – canvas bijkopen in de Blokker – of naar de Nete of zelfs door autoritjes naar Lier of gewoonweg weg … De geplande revalidatieperiode van drie maanden is nu tweederde voorbij en voor buitenstaanders die af en toe op bezoek komen zoals Mil en Hilde, zijn de vorderingen van Nadine overduidelijk. Maar Nadine zelf moet er meermaals op gewezen worden dat de behandeling echt wel vruchten afwerpt, om de moed te hervinden en de wanhoop te lijf te gaan.
De facturen van de gsm-operator worden terug 'normaal' omdat Nadine wat minder belt en al eens een sms stuurt als alternatief. De woordengoochelarijtjes die we in levende lijve soms bespelen, laten zich alsnog niet vangen in blokjes van 160 tekens. Ze is elke dag opnieuw ontzettend opgelucht als ze me ziet en dat verlicht de sleur van de dagelijkse extensie van de werkdag. Naar het einde van elke week kijken we reikhalzend uit naar het weekend en op de vraag of Nadine niet al van vrijdagavond mee naar Wijnegem mag, krijgen we een positief antwoord … met ingang van juli. 
Op zaterdagochtend laden we twee grote dozen schilderijen in de auto om plaats te maken in het kamertje. De rit gaat richting Wijnegem met tussenstops in de bioshop van Merksem, de Colruyt van Schoten en een veelheid aan etalages in het WSC, waar we ook een versnapering nuttigen bij wijze van middagmaal. In de namiddag gaan we naar een ontmoetingsmoment van dyNAHmiek, een vereniging die mensen met een niet-aangeboren hersenletsel wil samenbrengen. In een drukke Pothoekstraat vinden we de oase van rust van De Kluiver, onderdeel van dagverzorgingscentrum Sint-Jozef. Het ijs is snel gebroken en Nadine volgt aandachtig het verhaal van een CVA-slachtoffer die zijn wagen liet ombouwen in functie van zijn beperkingen. We spelen enkele volksspelen en Nadine scoort – met één oog dichtgeknepen – maximale punten bij het ringwerpen. De sfeer is erg ontspannen en ik bedenk dat de uitvinders van het principe van 'het samenbrengen van lotgenoten als agogisch perspectief' zoals in zelfhulpgroepen gerust een Nobelprijs of drie zouden mogen krijgen. En dan ineens is het bobijntje bij Nadine ten einde en wilt ze vertrekken. We wachten de einduitslag van de volksspelen niet af – Nadine is niet competitief op dit vlak – en rijden naar een vestiging van sportketen Decathlon om een extra zwempak voor Nadine te gaan kopen. Terwijl ik sta te wachten bij één van de vele sanitaire stops van Nadine word ik herkend door Lutgart, de koorcollega van Nadine van koor Zaterdag Zondag die destijds bijna dagelijks een bezoek bracht in het Middelheimziekenhuis waar ze ook werkt. Het weerzien met Nadine is heftig en Lutgart verklapt dat ze net een flashmob opnamen naar aanleiding van 15 jaar Decathlon en dat Hans, initiatiefnemer en dirigent van het koor, en medezangeres Joke nog in de buurt moeten zijn. Hans wordt per gsm verwittigd en niet veel later staan de vocalisten aan de ingang van het Quachuamagazijn herinneringen op te halen en plannen te maken voor de toekomst. Ik hoop stiekem dat deze ontmoeting de muzikale vlam in Nadine terug aanwakkert.
De rest van de avond is gezellig en weinig spectaculair, maar voor ons zalig in eenvoudige huiselijkheid. Nadine gaat eventjes online en verschiet zich een klein ongelukje door het groot aantal berichten en vriendschapsverzoeken op haar Facebook-account zodat het een opdracht voor haar wordt en ze de iMac snel terug in slaapstand wiegt. 
Op zondagochtend gaan we zwemmen. Nadine oogt erg sportief met haar knalrood, nieuw zwempak. We vertrekken vroeger dan vorige keer, maar omdat we te voet gaan zijn we niet veel vroeger in het zwembad en de auditieve drukte is al behoorlijk. Een meisjesjeugdbeweging doet het spreekwoordelijke emmertje overlopen en we verlaten het zwembad – niet voor eerst  nog enkele afdalingen gedaan te hebben op de waterglijbaan die Akash indertijd zo geweldig vond. 
Na de middag gaan we even op bezoek bij collega Dave die een verjaardagsfeestje organiseert in het Ter Rivierenhof. Nadine neemt het fototoestel mee en ze maakt leuke opnames van het gezinsevenement. Bij wijze van afwisseling gaan we even wandelen op het Eksterlaarpad en de batterij van het fototoestel laat het afweten omdat ik vergat van ze bij te laden.  

De mosselen bij het avondmaal zijn klein maar lekker en Nadine is na (misschien ook 'door') het ongeluk minder kieskeurig en 'culinair correct'. Ik kondig ruim op tijd aan dat we nog terug naar Duffel moeten en tot mijn verbazing stribbelt Nadine niet echt tegen. Zolang ze het perspectief voor ogen houdt van de tijdelijkheid van de opname, slaagt ze erin om haar gemoed niet te laten overstemmen door verdriet en het gemis aan gewoon thuis kunnen zijn. Een vergelijking van haarzelf met enkele lotgenoten die we zaterdag ontmoet hebben bij dyNAHmiek, doet haar besluiten dat ze "een geluk bij een ongeluk" heeft. Ik ga dit inzicht in de nabije toekomst kunnen gebruiken als handvat tijdens moeilijke momenten.