Nadine mag nu elke week mee gaan zwemmen. Op een regenachtige avond – als we besluiten de dagelijkse wandeling te vervangen door een autoritje kriskras door de groentestreek – herkent ze het zwembad van Sint-Katelijne-Waver. Eén van de zwembaden, want dit dorpje heeft er drie! En als klap op de vuurpijl kan ze me vertellen dat ze een andere route volgen als ze met Cepos gaan zwemmen. Goe bezig schatteke!
Ondertussen stapelen de beschilderde doeken zich op in het kamertje en over een aantal creaties is Nadine zelf niet tevreden, maar we krijgen het niet over ons hart om ze af te voeren. Af en toe gaat ze terug aan de slag met een afgekeurd exemplaar en brengt ze er nog nieuwe lagen op aan, wat soms tot verrassende effecten leidt. De mama van Nadine – die nog steeds bijna dagelijks op post is waarvoor respect – is ondertussen begonnen aan een zeezicht met zonsondergang en 's avonds hoor ik van Nadine dat 'het atelier' te klein is voor twee kunstzinnige vrouwen, wat al eens kan leiden tot spanningen. Ik kan Nadine blij maken met foto's van hoe haar schilderijtjes ogen bij de mensen thuis, respectievelijk bij Hilde en Mil en bij Rita en Hendrik.
Het meest hilarische moment van elke dag is als ik aankom op Cepos en Nadine me door de gang tegemoet komt. Ze barst steevast uit in een huilbui die een mengeling is van opgekropt ongeduld en bevrijdende blijheid door het weerzien en elke dag slagen we erin om het wenen als een verloopraster te laten overgaan in een schaterlach omdat het de spanning oplost en omdat we ons bewust zijn van de aanwezigheid van verpleegsters en andere residenten. Zelfrelativering in een handomdraai.
Zaterdagochtend staat Nadine me op te wachten, gepakt en gezakt met haar goed humeur en de vuile was. Het weekend dat we tegemoet gaan is zo doordeweeks dat het amper blogbaar is. Doordeweeks wil dan zeggen 'zoals de weekends waren voor het ongeval'. Zaterdag gaan we shoppen, eten onderweg een versnapering, doen we boodschappen (wat niet hetzelfde is als shoppen) en maken we 's avonds een lekkere maaltijd. Nog wat praten, de poezen vertroetelen, een beetje tv kijken en vroeg naar bed. Zondagochtend blijven we liggen tot de benen van Nadine willen stappen. Tripje naar de warme bakker voor vers brood, ontbijtje met een eitje, strijken tijdens het kijken naar de zevende dag ... Nadine is zich amper bewust van haar beperking omdat ze in mijn kielzog vaart en omdat ze zonder het te beseffen teruggrijpt naar uitgesleten paden. Zo weet ze dingen staan tot ze erbij nadenkt waar die dingen zouden staan.
In de namiddag gaan we heerlijk genieten van een sauna. Vanzelfsprekend hebben we dit eerst nagevraagd bij Dorota, een psychologe van Cepos, want mijn boerenverstand – lees de duikopleiding van weleer – zei 'warmte doet uitzetten en volumetoename verhoogt de druk als de behuizing niet mee groeit' en met de diagnose van Nadine in het achterhoofd willen we geen risico nemen. Maar we kregen groen licht en ik geniet dubbel omdat ik Nadine zie tot rust komen tijdens de opgietsessies in de loftsauna. De extra behandeling met scrubzout tijdens de eerste sessie en met honing tijdens de tweede doen ons vel – waar we ons elk weekend goed in voelen – extra deugd en met tegenzin zetten we onze voeten terug in de realiteit om onderweg naar Duffel nog iets te eten en het weekend af te ronden. Sinds het ongeval schrijven we Genieten met een hoofdletter en we beloven aan elkaar dat we dat nog veel samen gaan doen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten