Week (-end) 24

We meanderen door de werkweek met de routine van 'elke dag een beetje hetzelfde' maar de hoop op 'elke dag toch weer een beetje anders'. Ik maakte nog niet zo lang geleden kennis met de principes van Triple-P (Positive Parenting Program) en ik betrap mezelf erop dat ik er enkele toepas op 'de beperking' van Nadine; ik grijp elk spoortje van progressie aan om haar aan te moedigen – ik benoem niet wat ze niet (meer) kan maar wel wat ze (al terug) kan. Tijdens een van onze cafetariabezoekjes neemt ze de krant die er ligt en leest het artikel waarvan de titel haar aandacht trok. Na het lezen vraagt ze wat ik er over denk en ze vertelt bondig de verhaallijn. Het kan eenvoudig lijken, maar voor Nadine is dat een geweldige sprong voorwaarts. Dat het spontaan gebeurde en niet door hersenkrachtpatserij, is een kers op een gebakje.


Op woensdag mag Nadine gaan zwemmen onder begeleiding van 'Kato van de kine'. 's Avonds vertelt ze me hoe goed haar dat gedaan heeft. Als ik vraag of ze te voet naar het zwembad gingen, bekijkt ze me met een blik van 'komaan zeg, weet ge wel wat ge zegt'. 
"Nee nee", verduidelijkt ze, "we zijn gaan zwemmen in Sint-Katelijne-Waver". Ik bedenk dat Sint-Katelijne-Waver na Heist-op-den-berg zowat de moeilijkste plaatsnaam van de provincie moet zijn, maar mijn schatje heeft geen probleem om de naam te onthouden en ik glunder. In de tweede helft van de week krijg ik per mail bevestiging van het slagen van het zwemexperiment en we krijgen groen licht om in het weekend ook te gaan zwemmen.
Op dinsdag en donderdag vertrek ik iets vroeger in Duffel, dinsdag om mijn voetjes onder tafel te schuiven bij Rita en Hendrik (bedankt lieve mensen) en donderdag voor de wekelijkse vergadering van de zelfhulpgroep. Nadine vindt het allemaal prima en de paniektelefoontjes van enkele weken geleden blijven achterwege. Ik bedenk ineens dat de waanbeelden die Nadine nog geselden toen ze op Cepos aankwam, geruisloos zijn weggedeemsterd. Eigenlijk op zich al een reden voor een feestje, maar omdat alles zo geleidelijk verandert, lijkt het vanzelfsprekend. En dat is het niet!
In de loop van de week moet ik nog even langs 'den Blokker' want de creatieve productie van Nadine neemt zo'n vlucht dat ik doeken en verf moet bijhalen. En de mama van Nadine laat zich ook niet onbetuigd, want ze schildert met een geoefende hand – ze volgde nog les aan de academie in Lokeren – een lieflijk eendje dat een plaatsje krijgt op de schildersezel.


Voor Nadine kan het niet snel genoeg weekend zijn en als ik zaterdagochtend op Cepos aankom, staat ze me al op te wachten in de gang. We combineren het Colruytbezoek met wat shoppen op zoek naar zomerkledij, schoenen, handtassen en nog meer verwennerij voor Nadine. Tijdens het winkelen ziet Nadine een affiche van een nieuwe film en meteen is de beslissing over de namiddagactiviteit genomen. We brengen de boodschappen naar huis en het thuiskomen wordt elk weekend vanzelfsprekender, ook al zegt Nadine zich van het weekend ervoor weinig te herinneren. Zelfs de poezen worden deze regelmaat gewoon. We rijden naar Kinepolis en dat 'Prometheus' een engelstalige film is, vormt voor Nadine geen probleem. Dat we kiezen voor de 3D-vertoning blijkt een denkfout; omdat Nadine nog een probleem heeft met de scherpstelling van haar beeld, heeft ze de neiging om haar rechteroog een beetje dicht te knijpen, zoals je kan zien op de foto bovenaan. Weg 3D-effect natuurlijk ... De film lost onze verwachtingen niet in, ook al zijn we allebei SF-fans. We doen het de rest van de avond wat kalm aan en gaan naar goede gewoonte vroeg slapen.
Na het zondags ontbijt gaan we zwemmen in het heropende gemeentelijk zwembad en ons voornemen om te voet te gaan wordt gedwarsboomd door een plensbui. Eens in het water blijf ik als een schaduw achter Nadine zwemmen, maar mijn waakzaamheid blijkt wat overdreven. Het zwemmen lukt prima al vergt de crawl nog wat teveel van de schouders van Nadine maar ook dat komt wel goed. We besluiten om volgende keer nog vroeger te komen, want Nadine krijgt het een beetje lastig met de typische audio-problematiek van een zwembad maar ze wilt toch één keer van de waterglijbaan. De herinneringen aan onze pleegzoon zijn onvermijdelijk en ik vertel op de terugweg dat de nieuwe pleegouders van Akash een mailtje stuurden om het contact te hernieuwen. Nadine weet wel zeker dat het weerzien een emotioneel moment zal zijn, maar ze stemt in met mijn voorstel om de keuze aan Akash te laten. We gaan een brief schrijven maar het idee moet nog wat rijpen. 
Na de middag gaan we terug op pad en deze keer is het MuHKA wel open en kunnen we de tentoonstelling van Jimmie Durham bewonderen, al lijkt 'verwonderen' een betere omschrijving.

 

Nadine heeft meteen het fototoestel in de aanslag. We pikken ook de tentoonstelling mee van Chantal Akerman die aan de slag gaat met video en lichtprojecties en een tentoonstelling over Antwerpse kunst van rond mijn geboortejaar. Bij een opstelling van ene Daniel Spoerri gaan we zelf kunstzinnig aan de slag onder het motto 'wie trekt wie'.

Op de vijfde verdieping vinden we het M HKafe waar we met een verse muntthee bekomen van de indrukken. 

En dan – alsof we het contrast in alle heftigheid opzoeken – gaan we nog even rondkuieren op de Sinksenfoor op de gedempte zuiderdokken. Van 'diep doordacht' tot 'verstand op nul' in enkele seconden en elk van de twee werelden heeft zo zijn voor- en nadelen. We houden het bij kijken en geven enkel geld uit aan enkele vietnamese loempia's bij wijze van voorgerecht.
Sinds enkele weken zijn we Lunchgarden-bezoekers geworden en we proberen voor de verandering een keer het restaurant aan de A12, onder-omweg naar Duffel. Aan mooie liedjes komt een eind, ook aan slaapliedjes. Nadine tovert een voldane glimlach op haar snoet als ze wegzinkt in een verdiende rust.