Week(-end) 23

Door de telling per week – met het weekend als doelgevende extensie – is de vijfde 'vermaanddag' van het ongeval geruisloos voorbijgegaan. Nadine situeert zich ongeveer halfweg de (eerste?) revalidatieperiode van drie maanden en de therapie werpt zienderogen vruchten af. Ze is langzaamaan zelfzekerder en dat vind ik opmerkelijk als ik bedenk dat ze vlak achter zich altijd een zwart gat moet zien. De herinneringen van het recente verleden blijven tussen de mazen van het hersennet glippen en het is me nog niet duidelijk of het aan de opslag ligt, dan wel aan het terug ophalen van de info. Eens ik 's avonds bij Nadine op bezoek ben, haakt ze dankbaar haar wagentje aan mijn trekhaak en geeft ze zich helemaal over in blind vertrouwen. Zo draaien we in het begin van de week de rollen eens om; Nadine krijgt geen bezoek maar gaat zelf op ziekenbezoek. Marjon, een vriendin uit mijn duik- en drumperiode, liet zich opereren aan de rug en we rijden met de wagen van Duffel naar het Heilig Hartziekenhuis van Lier om haar te bezoeken. Nadine neemt een van haar schilderijtjes mee als cadeau. In het ziekenhuis kennen ze geen Marjon – we leren de echte voornaam van onze vriendin kennen – en bovendien is de patiënte al naar huis vertrokken. Gelukkig woont Marjon ook in de schapenkoppenstad en als we een eindje wandelen door Lier zegt Nadine ineens "ik zou de weg naar de wagen niet terugvinden", wat verklapt dat ze zich de vraag stelde of ze het zou kunnen! Marjon is blij met bezoek en cadeau.
Op woensdagnamiddag pik ik Nadine op om naar Antwerpen te rijden; ik gaf het ongeval van Nadine pro-actief door aan de FOD Sociale Zekerheid en een geneesheer van dit ministerie wil haar eens onderzoeken. Het 'onderzoek' beperkt zich tot een vlotte babbel en ik hoor Nadine verklaren dat ze zelf inziet dat ze nog hulp nodig heeft om het dagelijks leven georganiseerd te krijgen. Niks geen overschatting van mijn schatje maar een realistische inschatting van haar (on-)mogelijkheden. Ik moet Nadine pas tegen slaaptijd terugbrengen dus maken we er een uitstapje van. Het vorig Lunchgardenbezoekje viel zo goed mee dat we het nog eens herhalen en we hebben het naar onze zin tijdens wat aanvoelt als een soort schoolreis.
Op donderdagnamiddag volg ik een tweede informatiesessie van SIG (sterk in grenzen verleggen) in samenwerking met dy-nah-miek over de gevolgen van NAH (niet aangeboren hersenletsel). Ik weet me de eerste keer aangesproken met het begrip "mantelzorger" en leer veel bij over problemen die het gevolg kunnen zijn van een hersenletsel. Vanuit mijn ervaring met zelfhulp ga ik in gesprek met andere mantelzorgers en met de verhalen die ik dan te horen krijg, kom ik tot de slotsom dat Nadine "alles samen genomen" nog prima uit het ongeval en haar coma is gekomen. Ik hoor praten over patiënten die de gave van de communicatie verloren door een beschadiging van het taalcentrum, over partners die 'leeggegeven' zijn en zich niet terug kunnen bijladen, over mensen die onaangekondigd ongecontroleerd en dikwijls onfatsoenlijk reageren … Ik wil de geheugenproblemen van Nadine niet minimaliseren, maar als ik haar 's avonds tijdens onze wandeling vertel wat ik die middag leerde, geeft ze me gelijk dat we het veel slechter hadden kunnen treffen.

En dan is het weer weekend met op zaterdagvoormiddag de wekelijkse winkelroutine. Bovenop de voedings- en huishoudspullen kopen we een radio-cd-speler die de zelfgebakken mp3-schijfjes van Nadine kan lezen en die een ingang heeft voor haar iPod, want ik wil haar muzikale vrijetijdsbesteding terug aanwakkeren. Nadine is verantwoordelijk voor het avondmaal en ze koopt de ingrediënten voor een rijke spagettisaus. Eens thuis mag ik helpen bij het snijden van de groenten, maar mijn lieveling is "in charge".
In de namiddag gaan we naar het openingsfeest van het nieuwe Middelheimmuseum waar we ons laten verrassen door nieuwe beelden en een fanfareclash. Vooral de Ambrassband mag rekenen op onze sympathie en Nadine gaat aan de slag met het fototoestel. 

We ontmoeten Christel – de vriendin die de plastische vlam bij Nadine ontstak en die ons tipte over dit evenement – en Nadine verwerkt de drukte wonderwel. Een sympathieke chauffeur van de shuttlebus brengt ons terug naar de parking want rond zes uur moeten we nog even 'acte de présence' geven op een medewerkersfeestje van 'Project Jongeren'. Nadine geeft zoals afgesproken duidelijk en zonder schroom te kennen wanneer haar emmertje vol is en we rijden naar Wijnegem om te genieten van een heerlijke pasta 'à la NAH-dine'. Ik ben blij met een lange, knusse nachtrust.


Zondagochtend ontbijten we uitgebreid want we gaan pas rond de middag op stap. Op een van onze vorige wandelingen in de grote koekenstad zagen we een aankondiging van Lambermontmartre, een openlucht buurtmarktje voor schilders en tekenaars en Nadine liet me de datum meteen noteren in de iAgenda. We kuieren wat rond tussen olieverf en aquarel en Nadine praat met sprekend gemak en met sommige kunstenaars, wat een dame met een grote videocamera niet ontgaat. Ze spreekt ons aan of we een interview zien zitten voor De Nieuwe Antwerpenaar een programma van ATV.  Ik probeer nog even te ontwijken met een notedopje over het ongeval, maar Nadine wil zich niet verschuilen achter veel verontschuldigingen en de camera-geluids-regiedame loopt snel nog even naar haar wagen voor nieuwe batterijen voor een zendertje terwijl wij haar camera bewaken. Als er na de montage nog iets van rest, krijgen jullie dat binnen een drietal weken te zien (naar aanleiding van de aankondiging van de volgende Lambermontmartre). 

We ronden de kunstwandeling af met een terrasje. Eens we terug thuis zijn krijg ik een gezondheidsprobleempje; warm en koud tegelijk, keelpijn, hoesten, fluimen … en ik smijt me op de zetel. Nadine neemt naadloos de huiselijke taken van me over en pas bij de bereiding van het avondmaal geef ik terug thuis, want we gaan barbecuen en de media doen ons geloven dat dat mannenwerk is … Nadine blijft vandaag lekker in Wijnegem omdat er morgen geen therapie is naar aanleiding van Pinksteren en ik ben blij dat ik iets na achten mee onder de wol kan.
Op Pinkstermaandag kijken we eens naar 'Uit in Vlaanderen' om een reisdoel te kiezen, want Nadine heeft nog steeds 'geen zitgat'. We selecteren 'vandaag' en 'Antwerpen (regio)'  en uit het aanbod kiezen we voor de tentoonstelling "een kwestie van leven en dood en zingen" van Jimmie Durham in het M HKA. We parkeren de wagen aan de kaaien en staan wat later voor een gesloten deur omdat de Uit-kalender niet meldde dat maandag de sluitingsdag van het Muhka is … Dan maar wat rondzwerven in Antwerpen; een rommelmarktje aan de SInt-Jansvliet, een hapje in 't Suut Bekske in de Hoogstraat, snuisteren in specerijenwinkel Cajun, de toerist uithangen op de Grote Markt, nog een drankje in De Groote Witte Arend, kortom vakantie. Omdat Nadine nog geen zin heeft om terug naar huis te gaan, rijden we nog even langs het sympathieke havendorpje Lillo. Nadine kijkt naar de wereld als door een oculair - dikwijls met één oog dichtgeknepen om het beeld scherp te krijgen – en ziet dingen die mij ontgaan ...

In de namiddag krijgen we nog onverwacht bezoek van dochterlief die even een bikini komt oppikken. We nemen alle tijd voor een zalmbereiding; de omega-3-vetzuren van vette vis zijn goed voor de hersenen (alertheid, geheugen en humeur) en rijden trager dan gewoonlijk terug richting Duffel. Ik heb begrip voor de tegenzin van Nadine om terug "binnen te moeten"; in de loop van de (werk-) week wordt ze geconfronteerd met haar beperkingen, in de loop van het weekend met wat ze juist wel allemaal (opnieuw) kan. Ik blijf bij haar tot ze stilletjes wegglijdt in een vredige slaap. Bedankt lieveling voor het fijn weekend!