Weekend 19

Dat het weekend is, maakt op Nadine niet veel indruk, want de eerste beltoon van de dag weerklinkt ongeveer gelijktijdig met het fluiten van de eerste vroege vogel. Ik leg Nadine nogmaals uit dat ze niet in een soort gevangenis is – zoals ze denkt als ze wakker wordt in een voor haar vreemde kamer omdat ze zich de avond ervoor niet meer herinnert – en dat ze gerust de deur mag openen om op de gang te gaan en een verpleegster aan te spreken. Het stelt haar maar een kwartiertje gerust en de gsm gedraagt zich als een radiowekker met snoozefunctie. Omdat ik had gezegd dat ik Nadine rond tien uur ging oppikken, hou ik me even onledig met huishoudelijke taken. In Duffel wordt klokslag 10 uur nog letterlijk genomen want de Sint-Martinuskerk gaat tot tien keer tekeer. Als de voordeur van Cepos voor me geopend wordt, vertelt de verpleegster me dat Nadine in de refter zit en ja, daar zit mijn lieveling lustig te helpen met fruit kuisen en snijden voor een fruitsla. Ze is bijzonder opgetogen en goedgemutst en van nog enkele oefeningen maken, komt niet veel in huis. 

Dan maar beter de auto in om de winkelroutine aan te vatten. Na de wekelijkse Colruyt-ronde lopen we nog even het Wijnegem Shopping Center binnen voor enkele cadeau's en voor een 'personal organiser' van Filofax. Die veelzijdige agenda met één pagina per dag, moet in de toekomst een prothese voor het geheugen van Nadine vormen zoals een kunstbeen dat is voor een amputatiepatiënt. Nadine verdraagt de drukte redelijk goed en is goed bij de les bij de keuze van de vulling van haar 'agendagboek'.

Thuis maken we een snelle spagetti want om twee uur hebben we al afgesproken met Hendrik en Rita voor een namiddagje uit. Omdat Nadine enkele vestimentaire knopen niet doorgehakt krijgt, zijn we een paar minuten te laat aan het rond punt in Wommelgem, waar we genoemde 'boegbeelden van de zelfhulpgroep' proficiat wensen met hun jubileum. Omdat het weer er beter uitziet dan "Frank van morgen meer weer" had laten uitschijnen, gaat de rit naar Sint-Anneke, waar een strand en een dijk dichterbij zijn dan je zou vermoeden. We wandelen, praten, gekscheren, plagen, grappen en grollen dat het een lieve lust is en we er dorst van gekregen hebben. Als je Nadine zo bezig ziet en hoort, zou je haast vergeten dat er nog een lange weg te gaan is, maar die zorgen reserveren we voor overmorgen. De wandeling kruipt niet in onze koude kleren en we gaan even uitrusten bij Rita en Hendrik thuis, alvorens ons tegen half zes naar het restaurant te begeven. Het voorstel van Hendrik om te gaan eten bij 'de Wokchinees' is een voltreffer, want Nadine kan het niet moeilijk krijgen met blijven zitten, aangezien je zelf de gerechten moet halen en laten klaarmaken aan de wok of de tepan yaki. An en Kristof, dochter en schoonzoon van onze vrienden, vervoegen het gezelschap en Nadine wordt op sleeptouw genomen door Rita en An, zodat ik me even niet om haar moet bekommeren. Zoals ik voorspeld had gaat na een tijdje bij Nadine het spreekwoordelijk licht uit zoals de zon ondergaat aan de evenaar ... boempatat. We verontschuldigen ons bij de disgenoten en ik rij met Nadine huiswaarts, waar we meteen onder den eiderendongs gaan. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik nog eens zo vroeg ging slapen, maar het kan zeker geen kwaad, zo blijkt als ik binnen het kwartier inslaap.

We maken andermaal al slapend een volle omwenteling van de klok rond en de zondag begint ook nu met een wandeling naar de bakker. Na het onbijt hebben de benen van Nadine nog beweging nodig en we gaan naar een van onze lievelings-natuurplekjes; het park van Schilde is veel meer bos dan park omdat men de natuur laat verruigen en we nemen het fototoestel mee.

Nadine is in haar element en ze neemt foto's vanuit het perspectief om er later nog poëzie aan toe te voegen. De Dodoenstuin is een kruidentuin die deel uitmaakt van Schildehof en we hebben het er erg naar onze zin. Van natuur krijg je honger en we gebruiken het middagmaal met smaak en notenpasta.

In de namiddag gaan we voor het contrast nog even de stad in en we parkeren de wagen aan de gedempte Zuiderdokken om een bezoekje te brengen aan FoMu, het Fotomuseum van de Provincie Antwerpen. De tijdelijke tentoonstelling over "Jonge Belgische Fotografie" kan ons maar matig bekoren en we houden een nabespreking in een 'lokale brasserie met zicht op Congo'.

Een leuk neveneffect van problemen met je geheugen is dat je keer op keer en met evenveel smaak hetzelfde gerecht kan eten en dus koos Nadine voor vanavond opnieuw voor biefstuk-friet. Ik snij de frietjes wat fijner dan vorige keer om toch wat afwisseling te hebben. Als je het zo leest doen we een gans weekend niks anders dan eten, wandelen en slapen, maar er wordt wel degelijk tussendoor gekuist, afgewassen, gestreken, enzovoort.

Het wordt stilaan tijd om Nadine terug naar Duffel te brengen en onderweg gaan we nog even op bezoek bij broer Kris en diens vrouw Tania – wiens auto we gebruiken – om wat af te spreken in verband met verzekering, keuring en dies meer. Het gesprek wordt overschaduwd door een vermiste raspoes en we laten de bezorgde familie hun huisdierbaarheid zoeken. Nadine heeft dermate genoten van het weekend samen dat ze  een stapel argumenten nodig heeft om haar tegenzin tegen het internaatregime van het revalidatiecentrum te overwinnen. De belofte om haar elke dag van de week te bezoeken, maakt veel goed en het vooruitzicht op de feestdag van dinsdag breekt de week. We krijgen per sms bericht dat de poes gevonden is en Nadine vindt tenslotte ook de rust om de ogen te sluiten. "Trusten lieveke".