Als ik 's avonds bij haar op de kamer arriveer, toont ze toch trots enkele schilderijtjes. Dat ze me haar eerste creatie al liet bewonderen – die ook al in de blog van vorige vrijdag te zien was – is ze weer vergeten. Mijn zus Hilde, die op bezoek was bij een tante in Duffel, springt even binnen – zij het langs de verkeerde ingang– en ze geeft Nadine ook schouderklopjes voor de creativiteit. Dat stimuleert de scheppingsdrang van Nadine dermate dat die door blijft gaan in een overactieve avond waardoor ze de rust niet kan vinden om in bed te geraken of te blijven. Ze jaagt zichzelf "over haar punt", zoals ik dat noem, en ik moet alle zeilen bijzetten om mijn geduld te bewaren. Als ik tenlangeleste mijn stem verhef, verschiet Nadine en haar onrust lost zich op in verdriet. Ik troost haar tot ze slaapt.
Op dinsdag heeft men blijkbaar het 'hyper'-gedrag van Nadine gekalmeerd door medicatie want ze sloft voort als een halve zombie. De wandeling gaat niet verder dan rond de vijver en het bezoek aan de cafetaria is kort. Maar Nadine heeft een nieuwe kamer gekregen; ze verblijft nu op kamer 1, vlak naast het kantoor van de verpleging en ze heeft nu een eigen badkamer met ligbad en al. Officieel luidt het dat ze dan de gang niet meer op moet om naar toilet te gaan, maar ik vermoed dat de 'acryltechnieken' van Nadine er ook voor iets tussen zitten; soms houdt ze een doek onder de kraan of onder een douchestraal om een bepaald effect te bekomen en met het vorige pompbakske van kamer 7 was dat een gedoe of zelfs onmogelijk.
Woensdag. De kalmeringsmedicatie heeft op Nadine veel meer invloed dan men ingeschat had en men vermoedt dat Nadine nog veel onafgebroken medicatie van de voorbije maanden in haar systeem heeft. Dus wordt alle 'farma' even stopgezet en dat is ook meteen merkbaar. Nadine is minder zeurderig en haar scheppingsdrang is weer aangewakkerd. Ze heeft nu al zes schilderijen en de sfeer van de werken is minder grimmig en donker dan in haar vorige 'periode'.
De mama van Nadine, die nog steeds elke dag op bezoek komt tussen de therapie en het avondmaal, laat zich ook niet onbetuigd en maakt een mooi potloodportret van Nadine, dat een ereplaats krijgt op de schildersezel. En er is nog een evolutie te melden al moet ik hier mijn woorden wikken en wegen; Nadine is erg blij met de brief van haar dochter die haar mama bij heeft ...
De blog rondt de kaap van de 20.000 'pageviews' en het verbaast me danig dat zoveel mensen de trage evolutie van Nadine blijven volgen. Waarvoor dank.
Op donderdag hebben Nadine en ik een gesprek met Dorota, de psychologe van Cepos. De onderzoeksresultaten zijn nu bijna allemaal binnen en we krijgen een woordje uitleg. Dorota legt ons op basis van enkele foto's en diagrammen uit wat de 'neurologische' situatie van Nadine is. Voor wat ik ervan begrijp zijn er niet zozeer gebieden in de hersenen beschadigd, dan wel verbindingen ertussen. Als ik het woord 'axonen' hoor, springt het begrip 'dendrieten' in mijn bewustzijn. Dat ik met die kennis van 1ste Kan Pedagogie (KUL 1979) nog ooit iets zou zijn ... Zaak is nu om die beschadigde verbindingen terug te herstellen of andere cellen de functionaliteit over te laten nemen. Daar is de therapie op gericht en Nadine lijkt het te verstaan, al weet ik wel zeker dat ik dit nog vele keren zal moeten herhalen. Als ik 's avonds de kamer van Nadine verlaat, ligt ze al met de ogen gesloten, maar blijkbaar net niet voldoende, want tijdens de vergadering van de zelfhulpgroep een half uurtje later belt ze me verschillende keren op. Omdat ik weet dat onzekerheid en angst zich bij Nadine steevast omvormen tot een spiraal van paniek, verlaat ik tegen mijn gewoonte in de vergadering om haar per gsm rust en duidelijkheid toe te schuiven.
Vrijdag. Ik rond de werkweek iets na vieren af om onderweg naar Duffel nog iets op te pikken om te eten. Als ik aan de wagen kom, merk ik dat de afstandsbediening het niet doet. De diagnose is snel duidelijk; omdat deze auto geen alarm heeft als je de lichten laat branden, is de batterij volledig leeg. Tania van IT is nog de enige in het gemeentehuis die misschien met de wagen is en ik bel haar op om te vragen of ze startkabels heeft. Ze is met de fiets, maar ze belt naar haar man die een kwartiertje later ter plaatse is met het nodige materiaal om de Mitsubishi te reanimeren. Merci lieve mensen. Nu moet ik al rijdend de batterij bijladen en ik ga via Lier en Koningshooikt naar Duffel. Onderweg zet ik me even met draaiende motor opzij om Nadine te bellen zodat ze zich kan klaarmaken. In plaats van een wandeling gaan we vanavond een ritje maken. Nadine heeft geen bezwaren en we zitten gezellig op de snelweg tussen Wilrijk en Mechelen – en terug – omdat ik op zeker wil spelen dat ik straks terug kan starten. Mijn avondmaal is er aan voor de moeite maar ik heb ondertussen wel weer wat reserve.
Voor de taalgevoelige lezers als afsluitertje van deze week een verspreking van Nadine waarvoor ze toestemming gaf om hem in de blog te publiceren; "je mag de koe niet bij de melk zetten" ... We hebben goed gelachen tijdens de rit en het vooruitzicht op een weekend samen maakte het makkelijk om Nadine onder de wol te krijgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten