Ik begin te verstaan waarom het schuifelvolkje in de cafetaria voetje voor voetje voortsjokt; op het einde van de dag is er toch maar weer een nacht en de tijd drijft nog langzamer dan de wolken voorbij. De weekdagen lijken dermate op elkaar dat je denkt die van vandaag gisteren al eens meegemaakt te hebben; lastig voor het geheugen. Gelukkig heeft Nadine nu zelf haar dagboek/agenda zodat ik voor de geschiedschrijving de dagen in deze blog niet langer hoef te benoemen. De traagheid van de campus zet me zodanig op een verkeerd been dat ik maandagavond vergeet dat An me uitnodigde voor een chili con carne en een babbel. Oprechte verontschuldigingen vinden een begrijpend oor.
Gelukkig is dinsdag een feestdag om de sleur wat te doorbreken. Ik ben al om 10 uur op Cepos om Nadine mee te nemen op een half dagje Duffel. We wandelen via het Muggenbergpark naar "de brug met de wollen reling". De brug over de Nete werd door een lokale actie opgevrolijkt met veelkleurig breiwerk. Het is er gezellig druk en niet veel later zien we ook waarom. De wekelijkse markt op dinsdag laat zich niet verjagen door de Dag van de Arbeid en aan gene kant van de brug schuifelen ze voetje voor voetje omdat het eenvoudig niet sneller kan. Nadine houdt dat maar een kwartiertje vol en heeft al snel genoeg sfeer en allerlei geurtjes gesnoven om de terugweg aan te vatten. We moeten op tijd terug op Cepos zijn voor het middagmaal. Na de middag komt mama op bezoek en rond drie uur arriveren nonkel Marc en zijn vrouwtje Brigitte. We wandelen naar de cafetaria en het zonnetje schijnt net voldoende om buiten op het terras te zitten. Marc en Brigitte hebben Nadine niet meer gezien sinds 13 januari en vanzelfsprekend zien ze een spectaculaire vooruitgang. Wat is vanzelfsprekend?
De ochtenden zijn voor Nadine altijd moeilijk; stel je voor dat je ontwaakt in een kamer die je niet kent, zonder te weten waarom je daar bent en zonder de herinnering dat je de avond ervoor in die kamer onder de wol ging. Ik krijg enkele dagen na mekaar 's morgens vroeg telefoontjes van een Nadine uit de zone tussen onrust en paniek; ze zegt dat ze opgesloten is in een kazerne en ik moet haar telkens het hele verhaal doen om haar een beetje te kalmeren. Soms een tweede of een derde keer en kwartiertje of een half uurtje later omdat ze het verhaal, maar ook het feit dat ze me al eens belde, terug vergeten is. Ik zet een hulpmiddel in een maak voor haar een affiche met een kaartje – de driehoek Duffel, Berchem, Wijnegem met ergens daartussen het gemeentehuis van Boechout en Campus Vesta – enkele foto's van ons en ons huis en een uitleg over Cepos, de dagindeling, de alternatieve bezigheden, … Als Nadine me in de loop van de dag belt omdat ze tussen twee therapieën vastloopt in verveling, kan ik haar naar de affiche doorverwijzen.
Een van die alternatieve bezigheden blijft het schilderen en Nadine heeft weinig aansporing nodig om zich daar verder op toe te leggen. En wat ik zo mogelijk nog belangrijker vind dan het creatieve proces op zich, is het feit dat ze erg trots is op haar werk.
Dat ze er maar elk greintje zelfzekerheid uithaalt dat er mogelijk in zit. Nadine heeft ondertussen weer een andere kamer gekregen – voor bezoekers die haar zoeken, ze zit aan het einde van de gang in kamer 4. We vermoeden dat ze de camera's van kamer 1 nodig hadden om een patiënt met epilepsie te kunnen monitoren en kamer 4 heeft ook een eigen badkamer met ligbad om de verf-en-wastechniek van Nadine mogelijk te maken.
Hilde en Mil hebben het blijkbaar naar hun zin op het terras van de cafetaria, want ze komen tot tweemaal toe op bezoek. De tweede keer brengen ze loopsloefen mee waar hun kinderen uitgegroeid zijn, want Nadine liet vallen dat ze terug zou willen beginnen joggen. Ik zal maar al op zoek gaan naar een sportbh … Als we zo op het terras zitten te kletsen, zou je vergeten dat Nadine in behandeling is. Voor Nadine wordt het dan ook moeilijker om te bevatten dat ze niet zoals Hilde gewoon 's avonds naar huis kan gaan. Ik moet haar het belang van de revalidatie verschillende keren uitleggen, maar telkens stemt ze tenslotte toe en engageert ze zich om haar best te doen tijdens de therapieën. "Om hier zo snel mogelijk uit te mogen", heet het dan.
En zo drentelen we de week door, wachtend op het weekend. Er is weinig te vertellen over de alledaagsheid van de avonden samen, tenzij we met deze blog de toer opgaan van de (over)stroom reality-tvprogramma's die ongegeneerd hun neus in andermans zak(k)en steken.
Als ik dan zaterdagmorgen bij Nadine arriveer, komt er niet veel meer in huis van oefeningen maken. Ze wil er weg en zo snel mogelijk 'het gewone leven terug opnemen'. We spreken af dat daartegenover staat dat ze zondagavond niet te weerspannig mag zijn als ik ze terug moet brengen en betrap me erop dat ik ontzettend veel beroep doe op haar geheugen alsof ze zondagavond deze afspraak nog zou kunnen oproepen. Ik heb dus ook nog wat oefening voor de boeg.
De wekelijkse winkelbeurt geeft ons al snel terug de indruk dat het leven ondanks alles voort gaat. Aan de kassa spelen we het spel dat we vroeger ook speelden; schatten hoeveel de volledige winkelkar ons gaat kosten. Nadine komt aardig in de buurt maar laat zich nog wat misleiden door het feit dat we nu niet voor vier mensen (en drie poezen) moeten inkopen doen, en dat ik gedurende de week op een soort studentenrantsoen leef. We zetten de inkopen thuis af en Nadine heeft erg veel deugd van de begroeting van de poezen. Na het middagmaal willen we ergens heen, maar het weer is miezerig en de vooruitzichten somber. Dus kiezen we een bestemming die 'indoor' is en die een eindje rijden weg is, zodat het onderweg zijn een deel van de uitstap wordt. Klinkt Zen. Ik las iets over een tentoonstelling van publicaties die bekroond werden met de prijs voor De Best Vormgegeven Boeken en Nadine vindt dat een goed idee. We rijden naar het Designmuseum van Gent en parkeren de wagen in een ondergrondse garage. Ik zeg tegen Nadine dat we het nummer 135 moeten onthouden om later de wagen terug te vinden. Nadine antwoordt dat ze dat niet gaat kunnen onthouden, neemt een balpen en schrijft 135 op haar hand! Weten en toegeven dat je iets niet gaat kunnen onthouden is een verworvenheid en ik feliciteer Nadine met haar reactie. De tentoonstelling zelf valt een beetje tegen, maar gelukkig kunnen we met het entreebiljet ook de vaste collectie zien alsook de andere tijdelijke tentoonstellingen. We leren er Dirk Wynants en zijn design-buitenmeubelen kennen en laten ons inspireren door de art deco van Van de Velde en andere Horta's. Via een lokale Facebookapp posten we een foto op de wereldwijde smoelenboek; de foto is net niet te onscherp om te zien dat we ons reuze amuseren. We wandelen daarna nog wat in Gent rond, maar de stad geeft een sombere indruk door de motregen.
Om het onderweg zijn nog wat verder te vieren, rijden we terug langs "de oude baan naar Antwerpen", via Lokeren en de jeugdherinneringen van Nadine, die van geboorte een 'rapenfretter' is. Onderweg komen we dan wel een restaurant tegen, "als het maar geen Quick of Mc Donald's is". Het wordt de Pizzahut in Lochristi en we maken onszelf wijs dat de 'salad bar' gezond is omdat springveer Tia zich laat sponsoren door deze pizzaboer. Tijdens het wachten op de pizza vraag ik of Nadine nog weet wat ze bestelde en met een beetje hulp (de eerste letter) vindt ze het juiste schuifje in haar database, wat ik een merkwaardige vooruitgang vind.
Eens thuisgekomen ronden we de dag stilaan af en om negen uur liggen we in bed nog wat na te praten. Niet veel later hoor ik Nadine lichtjes snurken en dan gaan bij mij ook de rolluiken toe. Het moet zijn dat ik vaster slaap dan tijdens de eerste weekends samen, want het is al negen uur 's morgens als ik terug uit dromenland tuimel. Nadine gaat even plassen maar komt daarna gezellig terug in bed en het is al voorbij tienen als we het ontbijt serveren. Een zondagse brunch met zachtgekookte eitjes, zo simpel kan geluk zijn. Na het ontbijt doen we wat huishoudelijke klussen en omdat Nadine nu op Cepos ook een bad heeft, neemt ze tijdens het weekend hooguit een snelle douche.
In de namiddag gaan we weer op stap. Natuurpunt heeft nog een natuurgebiedje in de buurt, meebepaald in Ranst en ik steek het plannetje van het Zevenbergenbos in mijn fotografisch geheugen. We parkeren de wagen aan kasteeldomein Zevenbergen en we laten de Mariagrot snel achter ons. Nadine nam het fototoestel mee en ik mag ook enkele kiekjes maken, zoals de foto die nu de blog versiert. Na een stevige wandeling gaan we op zoek naar een terrasje, want het zonnetje komt er stilaan door en ik herinner me een taverne aan de molen van Oelegem. Voor Nadine is het allemaal goed en het paaseitje en het stukje peperkoek die de thee vergezellen, gaan vlotjes binnen.
In de late namiddag beginnen we aan het avondmaal want we willen straks nog 'uit' en Nadine smult van de zalm, de aardappel-met-broccoli-puree en de prei in roomsaus. Dan terug de wagen in want vorige keer toen we in Crossroads-café waren, had ik in mijn agenda genoteerd dat het vandaag 'jamsession' is. De bluesvrienden van Nadine zijn zonder uitzondering blij verrast om Nadine terug te zien. Nadine van haar kant staat niet zo graag in het centrum van de belangstelling en gebruikt de fotocamera als bliksemafleider. Ze maakt enkele geslaagde opnames van de zingende caféuitbaatster en ik als ik aangeef dat het tijd wordt om stilaan afscheid te nemen, gaat ze zonder veel morren mee.
Eens we aan Cepos aankomen, wordt het iets moeilijker om de noodzaak aan te geven van de huidige gang van zaken. Omdat Nadine tijdens het weekend haar wagonnetje probleemloos kan aanhaken aan mijn locomotiefje, ervaart ze haar beperkingen niet en oogt de kostschoolachtige aanpak van het revalidatiecentrum kinderachtig en overbodig. Ik doe beroep op haar vertrouwen in mij om haar toch binnen te loodsen. Eens binnen kost het me minder moeite om Nadine in nachtkledij te krijgen. Als ik vraag waar we gisteren geweest zijn, antwoordt Nadine zonder aarzelen 'Gent'. Als ik vraag wat we daar gedaan hebben, wordt ze onzeker en ze is te eerlijk om te gokken. Ook de terugweg via de N70 kan ze zich nog herinneren. Ik leg haar uit dat dit al een hele vooruitgang is en dat ze 'goed bezig is' wordt voor haar een belangrijke stimulans. Ik bedank haar voor het leuke weekend en kus haar goeienacht voor haar ogen dichtvallen. Ik rij terug naar Wijnegem en hoop dat het weer wat meer 'motominded' wordt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten