Dinsdag organiseert Time-out, de personeelsvereniging van mijn werk die ik mee op poten zette, een team-event in Ronse. De dag wordt afgerond met een barbecue en we zijn pas rond negen uur terug in Boechout. Dus heeft het geen zin meer om Nadine dan nog te bezoeken. Ik zorg voor vervanging; collega-vriendinnen Karolina en Iris reageren gretig op mijn vraag om Nadine avondgezelschap te houden. In de loop van de dag laat ik de gsm in mijn rugzak, maar tijdens de pauzes bel ik mijn lieveling toch even op. De namiddagsessie is voor mij 'op het lijf gesneden'; het handelt over "meer uit je eigen potentieel halen in functie van een gekozen doel en je vooringenomen begrenzingen loslaten" – over hete kolen lopen incluis – en staat in mijn beleving helemaal in het teken van "er willen zijn voor Nadine". Als ik 's avonds laat met Karolina bel, vertelt ze dat alles naar wens is verlopen. Bedankt lieve vriendinnen.
De rest van de week kabbelt gezapig verder. Op donderdagnamiddag volg ik een vormingssessie van SIG (Sterk in grenzen verleggen) in Revarte in Edegem. Jo Verhagen geeft na een inleiding het woord aan Sofie Huybrechts die het met behulp van een presentatie van professor Lafosse heeft over de verschillende vormen van NAH (niet-aangeboren hersenletsel) en een aanzet geeft voor een bespreking van de gevolgen. Het is erg leerrijk en mijn vroegere opleiding tot duiker-hulpverlener komt goed van pas om enkele processen te begrijpen. Bovendien leer ik dat het kortetermijngeheugen niet is wat wij zo noemen; het echte kortetermijngeheugen houdt de informatie maar enkele seconden vast. Weten wat je bijvoorbeeld vanmiddag at, betreft wel degelijk langetermijngeheugen. Ik kijk al uit naar de vervolg-vorming over leven met mensen met NAH, binnen veertien dagen. Ondertussen gaat Nadine er op alle vlakken van dat geheugen goed op vooruit, want meer en meer kan ze flarden van de dag ervoor naar boven halen. De eerste maand revalidatie blijkt vruchten af te werpen. De database met persoonsnamen is zo goed als volledig ontsloten en nu gaat ze aan de slag met de velden "functies van mensen" en "relaties tussen mensen". En wat zeker zo belangrijk is, ze heeft de juiste ingesteldheid om niet bij de pakken te blijven zitten en aan de slag te blijven.
Haar meestgestelde vraag is ondertussen "ik ga toch beter worden hé?", wat ik zonder aarzelen positief kan beantwoorden. Er zijn nog wel momenten van onrust, maar die worden schaarser en dat zullen de telecomoperatoren ook al gezien hebben aan hun inkomsten. Bij wijze van illustratie van de gemoedsgesteldheid van Nadine hieronder een van haar recente schilderwerkjes.
En voor je het weet is het toch weer weekend. Ik pik Nadine vroeg op want we moeten een eindje rijden naar Malle om er deel te nemen aan 'De Landdag', een jaarlijkse samenkomst van zelfhulpgroepen voor alcoholisten en hun familie. Nadine heeft het twaalfstappenprogramma van Al-Anon ook een tijd gevolgd
– ook al heeft ze me nooit weten drinken – en ze kijk uit naar het weerzien met 'oudstrijders'. De reacties van die vrienden en vriendinnen van vroeger is hartelijk, aandoenlijk, soms ontroerend en Nadine laat zich makkelijk meevoeren met de stroom. We luisteren naar enkele referaten van ervaringsdeskundigen en naar een toespraak van dokter Ansoms, een autoriteit in de ontwenningsproblematiek. Hij heeft het onder andere over het feit dat ieder mens een reserve aan 'herstelpotentiëel' in zich draagt, als hij het maar weet aan te spreken. In mijn geest versmelt dit gegeven met mijn ervaring van de workshop van dinsdag en de inzichten van de lezing van donderdag tot een spreuk van Loesje: "vroeger dacht ik dat mijn beperkingen mijn grenzen waren". Stof om te delen met Nadine ...
Omdat de eetzaal tijdens de middagpauze veel te druk is voor Nadine, gaan we in een rustig kantoortje eten, samen met Rita en Hendrik die vanzelfsprekend ook van de partij zijn. En dan ineens is de veer bij Nadine gebroken en wil ze vertrekken, ondanks het namiddagprogramma. Ik feliciteer haar dat ze het toch zo lang uitgehouden heeft. Bovendien heeft ze gelijk; we moeten nog inkopen doen en onderweg naar Wijnegem stoppen we nog bij de Casa voor schilderdoeken en reserve-verftubes en bij de Colruyt voor eten en huishoudspulletjes. Dan gaan we naar huis en maken het gezellig zondermeer. We koken samen, smullen samen en doen samen de vaat. Nadine maakt wilde plannen over verbouwingen aan ons huis en we fantaseren tot het tijd is om te gaan dromen.
Tijdens het ontbijt van zondagochtend brengt Nadine het ongeluk ter sprake en ze vraagt me om te vertellen hoe ik het nieuws hoorde. Ik laat haar op de computer de eerste pagina's van de blog zien en omkleed het moment met wat wollige woorden. Ze leest de tekst, klikt op de links naar de digitale persknipsels en zit eerst een beetje wezenloos voor zich uit te staren. Op het moment dat een golf ontroering aan komt rollen, werpt ze voor zichzelf een dam op door mij te wijzen op een tikfout. Het lezen van het computerscherm valt haar zwaar en ze vraagt of ik de blog eens wil uitprinten ... Nog iemand?
We weten dat het gratis wereldmuziekfestival Mano Mundo plaatsheeft in Boom, maar Nadine schat zelf de kans groot dat het daar te druk voor haar gaat zijn. Dan maar op zoek naar iets rustiger en de keuze gaat naar de Open Wervendag. We kiezen op de site twee projecten uit en springen in de wagen. De eerste halte is 't Groen Kwartier, een groot woonproject op de gronden van het vroegere militair hospitaal in Berchem.
Na het bezoek bespreken we onze indrukken in de voormalige kapel, toekomstig restaurant La Chapelle van blaaskok Sergio Herman. Buiten de slogan "wonen op den binnenste buiten" vinden we het allemaal nogal overroepen en we vragen ons af wie je zou moeten kennen om hier een gunstig stekje te pakken te krijgen. Dan maar terug de auto in naar ons tweede project: het Museum Red Star Line aan de Scheldekaaien. Hier is de stemming veel feestelijker, het cultureel peil hoger en dus de wachtrijen langer. We boeken een rondleiding twee uur later en gaan op zoek naar een leuke eettent in de buurt. Ik schat dat het MAS als een magneet werkt voor de lokale horeca en we vinden inderdaad een leuk en rustig restaurantje in de buurt van het Pirateneiland. Na de maaltijd wandelen we rond het Willemdok en we vragen ons af wat een ligplaats voor een sloepje hier moet kosten. We zijn stipt op tijd terug aan de werf en laten ons rondleiden door een nagenoeg onverstaanbare architect.
Als deze laatste zichzelf een professioneel imago aanmeet door met de afkorting "HVAC" te zwaaien, vraagt Nadine op de man af waar die afkorting voor staat. De man op zijn beurt staat met zijn mond vol tanden. Met die zelfzekerheid van Nadine komt het wel goed en HVAC staat voor 'Heating Ventilation Air Conditioning'. Ook deze rondleiding valt wat tegen, maar we nemen ons voor om het museum eens te bezoeken. Voor vandaag is de portie geduld opgebruikt en na het avondmaal breng ik Nadine terug naar Duffel.
Ik geniet met volle teugen van het weekend en bedank Nadine voor de leuke tijd samen. Volgens haar moet zij mij bedanken, we maken er een woordenspel van en vinden een compromis in een nachtzoen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten