4 7 5 8 9 1 3 5 4 6 7 8 2 3 1 1 5 8 8 4 5 1 3 6 6
... maar dan zo een stuk of vijftien lijnen.
Nog voor de middag laten we de (al)armband van Nadine wegnemen en rijden we richting Antwerpen. Eerst even langs de winkel voor de weekendproviand. Het colruyten gaat steeds beter en we stellen in overleg een menu samen. Nadine wil het niet te moeilijk maken door als middagmaal een bezoek aan frituur De Brug te plannen. Dan vanavond maar een croque met wat sla en tomaatjes. De namiddag brengen we 'huiselijk' door met allerlei klussen. Als Nadine de vaat begint weg te zetten op basis van 'de ingeving van het moment', merk ik op dat ik de komende week niks ga terugvinden. "Net goed", antwoordt ze, "dan moet je me regelmatig bellen". En terwijl ze het zegt, lijkt ze te beseffen dat ze binnen een kwartier al niet meer zou weten waar ze die dunschiller gelegd heeft. De poezen zijn de aanwezigheid van Nadine snel terug gewoon en af en toe lijkt het alsof deze huishoud-zater-dag in weinig verschilt van die van pakweg ... 17 december 2011.
Na het avondmaal willen we nog even onze neus buitensteken en we komen op het idee om eens op bezoek te gaan naar de Crossroads, een 'Blues & Roots Music'-café waar Nadine graag toefde en dat recent verhuisde naar de Paardenmarkt in de grote koekenstad. Dat we hartelijk verwelkomd zouden worden door Suzy, uitbaatster-bassiste-zangeres, en haar man Jan daar hadden we op gerekend. Maar dat we er ook Angèle, de moeder van Fien (de hartsvriendin van Akash) zouden ontmoeten was een verrassing. En of ze blij zijn om Nadine 'in levende lijve' te zien! Af en toe speelt iTunes op de achtergrond een song die Suzy en Nadine nog samen gezongen hebben tijdens een jam-sessie en nostalgie kleurt de kroeg bruin bij ontstentenis van nicotine. Nadine maakt nog een paar foto's met de gsm – de beperkte kwaliteit heet dan 'on the road' – ik zet enkele data in mijn agenda en het afscheid is hartelijk. Nadine laat zich makkelijk begeleiden door het zandmannetje en ik ga mee onder de wol rond negen uur.
Twaalf uur later geef ik Nadine een pluim omdat ze aan één stuk door geslapen heeft. Ik ben maar een paar keer wakker geworden omdat ongerustheid mijn zintuigen op scherp hield. Nadine heeft wat meer moeite om echt te ontwaken; een wandeling naar de bakker kan dan wonderen doen en we verwennen onszelf met extra koffiekoeken. Na het ontbijt laat ik Nadine de agenda bepalen en ze heeft opnieuw zin in een uitstapje naar Antwerpen. We omzeilen de omleidingen naar aanleiding van de Antwerp Ten Miles en parkeren in de buurt van het Theaterplein. De Vogelenmarkt is niet meer wat het geweest is, maar als een plotse stortbui ons verrast, zijn we toch blij dat we kunnen winkel-wandelen onder een groot afdak. Aangezien ons dieet er voor dit weekend al aan is voor de moeite, kan een hamburger er ook nog wel bij. En een terrasje als de zon weer door de wolken priemt om het bezoek af te ronden. We praten veel over onze situatie, over de toekomst, over op mekaar kunnen rekenen. Als Nadine zichzelf op een bepaald moment betrapt op een verwarring, zegt ze "mijn hoofd speelt met mijn voeten". Da's eentje om te bloggen, denk ik en ik vertel Nadine (andermaal) over dit digitale dagboek.
Als Nadine in de loop van de namiddag moe wordt, stel ik voor dat ze even op de zetel gaat liggen. Ik masseer haar voeten terwijl ik kijk naar Luik-Bastenaken-Luik en kan de finale helemaal volgen omdat Nadine in een diepe slaap gevallen is. Na de koers bereiden we samen het avondmaal; steak met drie pepers, champignons en boontjes. Nadine neemt haar medicatie zonder problemen in en is helder in haar beleving. Keerzijde van de medaille is dat ze – ook door de huiselijkheid van het weekend – extra geconfronteerd wordt met het immens gemis van haar dochter. Ik krijg het haar niet uitgelegd, voel me machteloos en weet andermaal dat loslaten een inspanning vergt. Misschien is het een gelijkaardige inspanning die het vuurtje van Nadine na het avondmaal stilletjes doet uitdoven. We rijden onder een dreigende hemel naar Duffel, ik stop Nadine onder en blijf nog even tot ik haar ademhaling rustig hoor worden. In Wijnegem voelt het huis weer erg leeg aan ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten