18de week

Maandag, werkendag. Het is een zegen te weten dat Nadine me per gsm kan bereiken als ze daar nood aan heeft, maar de concentratie op het werk heeft er wel een beetje onder te lijden. Ik zoek een evenwicht tussen aantrekken en loslaten en ik ondervind dat ik tijdens het photoshoppen niet kan 'multitasken', lees bezorgd zijn. In de namiddag krijg ik een telefoontje van Nadine en ze zegt dat ze op een brug staat ... Eerst denk ik dat het om een fantasiebeeld van haar gaat, maar dan hoor ik wagens op de achtergrond. Nadine is er weer in geslaagd om het alarmsysteem van Cepos te verschalken! Gelukkig zijn er niet zoveel bruggen in de buurt van de instelling en ik vraag haar om even te beschrijven wat ze ziet. Mijn fotografisch geheugen helpt me om haar met eenvoudige aanwijzingen terug naar de receptie van de instelling te loodsen. Weer een avontuur om de blog te kruiden, bedenk ik en niet veel later krijg ik terug telefoon van Nadine; "Bees (mijn koosnaampje – meestal als ze iets nodig heeft) ik ben weer de weg kwijt." De verwarring van Nadine als ze te lang alleen op de kamer is tussen twee therapieën deed haar weer vluchten! Ik vraag andermaal met al het geduld dat ik bijeen kan rapen om te beschrijven wat ze ziet in de hoop een aanwijzing te krijgen, maar ze zegt dat ze enkel een voetpad en een hoge haag ziet. Zelfs met Google street view kom je daar niet verder mee. "Probeer eens op je stappen terug te keren, lieverd", zeg ik "en beschrijf maar verder wat je ziet". "Ginderachter zie ik een spoorweg", zegt ze. Omdat ik niet kan inschatten waar of in welke richting ze staat of kijkt geef ik haar de raad om tot aan de spoorweg te gaan en daar even halt te houden. Ondertussen bel ik met mijn vast toestel naar Dorota, de psychologe van Cepos, die ik inlicht dat Nadine in de buurt van de spoorweg staat. Ik blijf met Nadine praten omdat dat de enige manier is om zeker te zijn dat ze blijft staan waar ze staat tot ik haar hoor zeggen dat er iemand naar haar wuift en in haar richting komt. Het blijkt Dorota te zijn, die de grenzen van haar conditie opzocht om Nadine te 'onderscheppen'. Ik bespaar jullie het relaas over de gaten in het alarmssyteem en hoor van Dorota dat de voordeur van Cepos tot nader order op slot gaat. Als ik 's avonds bij Nadine arriveer is mama ook al op de hoogte gebracht, maar Nadine is het voorval alweer vergeten en we lossen de geladenheid op met wat humor. De rest van de avond geschiedt zoals alle weekavonden maar bij elke gelegenheid herhaal ik voor Nadine de problematiek van het vluchten. 


Dinsdag heeft minder pittige verhalen in petto en moddert maar wat aan zoals het weer; miezerig en mistroostig. Nadine is helderder en kalmer dan gisteren maar ze heeft nog steeds teveel gaten in haar agenda om goed te zijn en ik ben tele-bezigheidstherapeut in bijberoep tijdens het wekelijks werkoverleg en het lay-outen van het maandelijks infoblad. Als ik 's avonds op bezoek ben bij Nadine vind ik toch een blogbaar vermeldenswaardigheidje. Ik heb een paar versleten schoenen op de kamer staan, als alternatief voor mijn motobotten tijdens de wandelingen en in een van die versleten schoenen vind ik een stukje papier.Ik ben nieuwsgierig naar de Sinterklaasboodschap die er op kan staan. Het is een briefje van Nadine met de woorden "ik zie je graag, ten voeten uit" … Nadine kan zich niet herinneren dat ze het schreef, maar ze is verheugd dat ik zo ontroerd ben door haar taalspielerei.

Woensdag is weer een Echternach-stapjesdag. Een aprilse gril teistert het gemoed van mijn lieveling en als in de namiddag de moeder van Nadine me per gsm vraagt om Nadine eens op te bellen om haar te kalmeren, laat ik alles vallen en ben ik vroeger dan anders op Cepos. Ik neem Nadine in mijn armen en ze wordt als bij toverslag rustiger. Vanuit een ooghoek zie ik de aankomst van de Waalse Pijl en vraag me af waarom die tv sowieso aanstaat als het zo al druk is in de geest van mijn schatje. In aanwezigheid van mama vertel ik aan Nadine dat het beter is om op tijd aan te geven dat iets je op de zenuwen werkt, dan uit 'wellevendheid' te zwijgen tot het deksel van de ketel knalt. Ik hoop dat mama tussen de regels meeluistert en de boodschap ook aanhoort. We eindigen onze dagelijkse wandeling - vandaag gezellig met twee onder de paraplu – zoals altijd in de cafetaria van Campus Rooienberg. De meeste residenten lijken zo in zichzelf gekeerd dat het er meestal eerder stil is. Automatisch ga je dan zelf ook wat meer fluisteren, maar we vertoeven er graag. Andere mensen zien omgaan met een – al dan niet aangeboren – hersenprobleem relativeert de situatie van Nadine en haar perspectief is zonniger dan dat van velen van hen. Een straal priemt door de lichtkoepel van gebouw 15.

Donderdag ben ik extra vroeg op het werk want ik moet de verloren tijd van gisteren inhalen en de deadline wijkt niet. Gelukkig begint Nadine te begrijpen dat ik liever een sms krijg dan een telefoontje. Als ik ze toch aan de lijn heb, zeg ik keer op keer dat ze op Cepos moet blijven of dat ik haar anders niet kan vinden. De dag druilt en ik ben al lang blij dat hij niet dondert. Sinds het stopwoordje van 'Sabine van meer weer' "wisselvallig" is en ik toch een auto ter beschikking heb, laat ik de moto wat meer op stal. Het spaart me enkele keren een nat pak, want veelal gaan de hemelsluizen open net op het moment dat ik het gemeentehuis verlaat.Na onze dagelijkse wandeling lig ik op het bed van Nadine terwijl zij zich wast. Er wordt op de deur geklopt en ik roep "binnen". Geen beweging, raar! Nadine gaat de deur openen en daar staat vriendin Christel. Christel is doof, dus dat verklaart veel. Nadine gaat moeiteloos over in wat ik noem 'lippraten' – goed articuleren zodat liplezers je kunnen verstaan – en ze neemt een cadeau van Christel in ontvangst. Ze opent de grote doos en is dolblij met de inhoud; een acryl-verfset met minischildersezel en al. Christel gebaart "voor als je lang moet wachten", want ze leest kennelijk ook deze blog. Nadine is terug klaarwakker door het onverwachte bezoek en ik zeg dat ze gerust nog even met Christel mag gaan wandelen. Een kwartiertje later zijn de dames al terug; ze komen me halen om samen nog iets te gaan drinken. Als Christel merkt dat Nadine moe wordt, gaan we samen terug naar het witte huis van Cepos en we nemen afscheid. Het kost me geen moeite om Nadine daarna in bed te krijgen en ik rij 'moe maar voldaan' naar Mortsel voor mijn wekelijkse vergadering. 


Op vrijdag toont de agenda van Nadine weer wat gaatjes, want ze kan de gsm maar met moeite gerust laten. Ik nodig haar uit om als alternatief eens een schilderij te maken met de verfset die ze van Christel kreeg, maar hecht weinig geloof aan het welslagen van het experiment. Gelukkig komt mama ook vandaag weer op bezoek; gelukkig voor Nadine en gelukkig voor mijn werkvolume. Om vier uur rond ik de werkweek af en rij ik naar Duffel. Als ik op de kamer van Nadine kom, toont ze me met trots ... een schilderij. Waar pen en papier om haar terug aan het schrijven te krijgen niet werkte en waar een cd-speler om haar terug aan het zingen te krijgen niet aansloeg, daar lijkt de acrylverf van Christel een doorbraak te forceren; Nadine rondt zelfstandig een opdracht af! Niet zonder trots toon ik jullie het resultaat, weliswaar maar gefotografeerd door een iPhone.

Nadine heeft een goeie dag; de gesprekken tijdens onze wandeling houden bewonderenswaardig veel steek en ze laat er weinig vallen, steekjes. En wanneer we de wandeling afronden in de cafetaria krijgen we bezoek. Eerst belt collega-vriendin Liesbeth, die ik per gsm naar gebouw 15 loods. Dan zijn ook Karolina, Anja en Jacqueline in aantocht en ik ga ze even halen aan de ingang van de campus. De collega's hebben paaseitjes bij maar Nadine is niet alleen daardoor zichtbaar ontroerd. Er ontwikkelt zich een luchtig gesprek met veel humor en Nadine laat zich niet onbetuigd. De anders zo rustige cafetaria gonst nu van de drukte; een beetje leven in de brouwerij zal wel geen kwaad kunnen zeker?
Liesbeth gaat ook als eerste weer door en Nadine wil aan de andere collega's haar schilderij tonen dus we wandelen met het gezelschap naar Cepos. De man met de spreekwoordelijke hamer is ook binnengeslopen want Nadine krijgt ineens 'een kloppeke'. Het afscheid is innig en de dames spreken af dat ze eens samen gaan shoppen, bijvoorbeeld als er in Duffel een braderij is. Ik zocht het al even op en dat is het laatste weekend van juni. Nadine geniet nog na als ze in slaap valt, want haar glimlach verdwijnt pas als ik haar het dagelijks zuigtabletje toedien. Slaap lekker lieverd, morgen kom ik je halen!