We rijden naar Antwerpen en ik neem de afrit van het Sportpaleis om zo naar Schoten te rijden. Onderweg in Merksem ziet Nadine een rommelmarktje en ze wil even gaan rondsnuisteren. Maar na enkele minuten krijgt ze een onveilig gevoel en we kunnen niet rap genoeg terug in de auto zitten. Dan rijden we naar de Colruyt voor onze wekelijkse winkelbeurt en dat gaat steeds vlotter. We bedenken samen het menu voor zaterdag en zondag en aan de kassa spelen we ons wekelijks spel; raden hoeveel het totaalbedrag zal zijn. Nadine komt aardig in de buurt en heeft wel degelijk besef van de kostprijs van dagelijkse dingen.
Als we thuiskomen doen we een middagdut en daarna gaan we samen aan het werk in het huishouden. De taken die ik in de voormiddag nog gepland had, worden door vier handen een fluitje van een cent. En ik geniet van elke moment. We gaan nog even naar de Fnac want ik wil iemand bedanken met een boek en Nadine lijkt verwonderd dat ze met me mee mag naar deze platen-en boekenboer. Ik snap haar verwondering niet. Dan beginnen we samen aan het avondmaal – tagliatelle met zalm en courgette – en we eten teveel om goed te zijn. Na het eten probeer ik met Nadine nog enkele oefeningen te doen uit haar oefenmap die ik meebracht, maar de concentratie is volledig zoek en we maken de rest van de avond luchtig, hangen samen de was op, nemen samen een douche (om water te sparen) en gaan rond negen uur onder 'het donsdekbeddeken'; voor mijn doen een belachelijk vroeg uur en ik bedenk een aangepaste versie van de liefde is ...-tekeningetjes van weleer.
Het is ook negen uur als we zondagochtend opstaan. Ik sliep lang, maar nooit echt diep wegens bezorgd; "slapen gelijk de muizen in 't meel", heet dat hier. Nadine is uitgerust en opgewekt ook al is het buiten maar miezerig en kil. We wandelen naar de bakker en verwennen onszelf met extra koffiekoeken. Dan willen we nog meer gaan wandelen maar liefst ergens binnen ... Nadine noemt het Museum voor Schone Kunsten op 't Zuid en wij daarheen! Een fotograaf die op de trappen een andersgepigmenteerd balletdanseresje staat te fotograferen, vertelt ons dat het museum ongeveer 7 jaar gesloten zal zijn wegens verbouwingen. En Nadine zou een tijdje van de wereld zijn geweest? Ik wist ook van niks en schaam me een beetje. We'll be back! Dan gaan we maar naar het MAS, da's ook groot genoeg om binnen te wandelen. Nadine heeft zin om foto's te maken en bij gebrek aan ons fototoestel – wegens vergeten – gebruikt ze haar gsm als kiekjesmachiene ...
Een middaghongertje doet ons de terugweg naar huis hervatten. En ook nu wil Nadine meteen de afwas doen. Na de middag hangen we nog wat in de zetel, praten over koetjes maar vooral over kalfjes en we doen nog een ommetje naar het sas omdat het weer iets beter geworden is. We maken de spannende finale van de Amstel Gold Race mee en Nadine verfijnt haar strijkkunsten bijna tot het niveau van vroeger. Dan gaan we weer aan de slag voor het avondeten; klinkt erg bourgondisch ons weekendverslag. Ik verwen Nadine met kip met huisgemaakte frieten en salade met tomaatjes en lente-ui.
Na het avondmaal maken we ons stilaan klaar om Nadine terug naar Duffel te brengen en ik leg nogmaals uit waarom het zo belangrijk is dat ze zich daar laat verzorgen. We pakken wat kleren in, nemen de draagbare dvd-speler en enkele films die we gisteren in de Fnac kochten en we rijden op 't gemakske naar Cepos. De verpleegster verwelkomt ons, geeft Nadine terug een alarmbandje en aanhoort mijn bezorgdheid over 'een medisch probleempje' van Nadine dat ze meteen te lijf gaat met een borrel pruimen-extract. Nadine laat zich gewillig in bed helpen op het gebruikelijke uur en ik overloop met haar de agenda van morgen nog eens. Ze kijkt nog even naar het begin van de dvd van "parfume" maar kan haar oogjes niet lang openhouden.
Ik heb een tevreden gevoel bij het voorbije weekend, weet dat Nadine genoten heeft en hoop maar dat het contrast met de week niet te groot zal zijn ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten