De dagen slenteren naar het jaareinde. Mijn zelfhulpgroep organiseert een winterwandeling op Linkeroever en ik besluit Akash onder de hoede van deze zorgzame mensen mee te laten stappen. Wat extra beweging zal hem goed doen. Ondertussen kan ik naar het ziekenhuis en nog wat praktische dingen regelen.
Ik ga eerst langs Ellen. Voor haar duren de dagen erg lang en ze wil zo snel mogelijk terug naar huis, maar ik ben niet zeker of ze beseft dat ze hier thuis haar mama wel heel erg zal gaan missen ... Ik vertel haar dat ze maar beter de tijd neemt om zich goed te laten verzorgen. Dan ga ik naar 'het negende'. Elk bezoekje bij Nadine is een momentopname en deze keer slaapt ze blijkbaar erg diep. Ik vertel haar toch over alle wensen van lieve mensen, over Ellen, Akash en mezelf en hoe we proberen ons erdoor te slaan.
Als ik terug op de kamer van Ellen kom, is de mama van Nadine daar juist toegekomen. Ik begeleid haar naar de de intensive care en deze keer is Nadine veel levendiger. Ze ligt te stampen met haar bergbottines en we hebben de indruk dat ze reageert op onze stemmen. Zou het – zoals iemand in een reactie op mijn facebookbericht het verwoordde – "een aanloop voor een sprong(etje)" kunnen zijn? Niet te snel van stapel lopen Lusse, één sta(m)pje per keer.
Als ik de mensen van de zelfhulpgroep vervoeg in een taverne op Linkeroever, blijkt dat vooral zij de extra beweging hebben gehad door de levendige aanwezigheid van Akash. 's Avonds komen Rita en Hendrik, twee van deze 'doorwinterde zelfhelpers' op bezoek en ik ben dankbaar voor al hun goede raad en hun warme aandacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten