Als we ontwaken, ziet bij het eerste ochtendgloren alles buiten er grijs en grauw uit. Akash en ik sloffen eerder lusteloos naar 't putteke van de dag. Ik vind de omstandigheden zwaarwichtig genoeg om een langere periode ochtendtelevisie door de vingers te zien. Ondertussen schrijf ik de blog over de dag ervoor, want ondertussen heb ik ook daarin een ritme gevonden; eerst alles een nachtje laten bezinken en wat knauwen op manieren om dingen te verwoorden. Bedankt overigens voor de positieve reacties op de blog.
Eigenlijk draait de hele dag rond het ziekenhuisbezoek en ik ben maar wat blij dat ik rond half twee Akash achterop het zadel van de moto mag helpen. We gaan eerst langs de kamer van Ellen omdat ik Akash daar wil 'parkeren'. Ik heb de Nintendo voor hem bij maar hij heeft er geen zin in; teveel andere dingen te zien.
Ellen zit even in een dipje omdat ze hoorde dat ze al zeker tot donderdag in het ziekenhuis zal moeten blijven; er zijn nog wat probleempjes met de spijsvertering en een verzorging zoals ze hier krijgt, kan ik haar thuis niet garanderen. Zei ik al dat ze ondertussen op kamer 666 ligt? Volgens sommigen een getal met een betekenis, maar met bijgeloof kan je in deze omgeving niet zoveel aanvangen.
Dan maar weer 'de knikkende knieënlift' in naar de negende verdieping. Nadine slaapt nog steeds; zo blijf ik het voor mezelf verwoorden. De onmacht is weer even heel erg aanwezig. Gelukkig komen na enkele minuten de moeder van Nadine en zus Sabine met man Erwin binnen.
De sedatie is teruggebracht naar wat een "comfortverdoving" genoemd wordt. Nadine kan nu zelf het sprongetje naar de bewuste wereld maken als ze eraan toe is. Maar de weg tot hier vereiste veel inspanningen en vandaag krijg ik geen nieuw teken van vooruitgang.
Dan zie ik door de vorm van de lakens dat men haar bergschoenen aan heeft gedaan. "Neem je tijd maar lieveke, we wachten hier op je" ... Als het voor de mama van Nadine teveel wordt, gaat Erwin met haar naar de kamer van Ellen. Ik blijf nog even met zus Nadine en de humor krijgt een plaatsje aan het ziekenhuisbed. Wat een overdrukventiel!
Als ik terug op de kamer van Ellen kom, zijn Akash en Erwin spoorloos. Die twee zijn de speeltuin van het kinderziekenhuis onveilig gaan maken. Leuk toch, hoe iedereen spontaan meehelpt!
Onderweg naar huis passeren we nog even langs Fien en mama Angèle omdat we hopen dat Akash daar zijn handschoenen vergat en ik kan weer even mijn twijfels en onmacht verwoorden. Thuis rinkelt de telefoon op tijd en stond en ik vind het fijn dat het medeleven nog niet wegdeemstert.
Mijn blog-vraag naar 'avondgezelschap' werkt wonderwel en als Akash onder het dons ligt, komen Liesbeth en Karolina – collega's van Nadine – op bezoek. We staan in het gesprek stil bij het fenomeen 'taalgevoeligheid' en ik merk dat ik niet alleen ben in mijn bewondering voor de manier waarop Nadine met taal speelt, zelfs goochelt. Mensen wat mis ik haar. Slaapwel Lieveke ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten