We hebben de eerste feestkaap van deze vakantie gerond. De dagen kunnen wat mij betreft niet snel genoeg terug 'alledaags' zijn. Akash mag vandaag bij mijn broer Kris en zijn kinderen gaan spelen, want ik heb een hoop niet-zo-makkelijke dingen te doen. Het autowrak moet weg van het depannagebedrijf en ik ga er nog wat persoonlijke spulletjes uithalen. Het lukt al beter dan de eerste keer om mijn gevoelens onder controle te houden, maar als ik de nummerplaat probeer los te maken, moet ik toegeven dat ik beter iemand had meegebracht. Dan even langs het werk om vakantie te regelen voor (al zeker) de eerste week van januari en dan nog langs de politiediensten die de vaststellingen deden om de autopapieren op te pikken – die daar dus wel degelijk terecht waren gekomen.
In het ziekenhuis vind ik Ellen rechtop in bed, de haartjes gewassen en gekamd alsof ze klaar zit om te vertrekken. De dagen kunnen wat haar betreft niet snel genoeg wat rapper gaan. Dan met de zus van Nadine en haar man naar de kamer van Nadine. Bij het binnenkomen zien we een dokter naast het bed staan, die Nadine met luide stem toespreekt! Aan de andere kant staat Hanne, de psychologe die Ellen begeleidt en die eens komt piepen.
Wat we dan te zien krijgen is zó hoopgevend en wordt door de arts bevestigd; Nadine reageert wel degelijk op onze stemmen. Ze doet verwoede pogingen om de ogen te openen, ze knijpt in handen, ze beweegt met de benen! De sedatie is nu volledig afgebouwd en het bruggetje tussen de slaapaarde en de wakkere wereld doemt op uit de mist. Toch fluister ik Nadine toe dat ze rustig de tijd mag nemen om de oversteek te maken. De hoop is nu sterker dan de vertwijfeling. Als ik later op de dag het bemoedigend bericht post op Facebook, gaan veel reacties in de richting van "go Nadine, go!"
Onderweg naar beneden wijst zus Sabine me erop dat mijn blog zo lek is als een vergiet; ik vergat te vertellen dat ik zondag na het ziekenhuisbezoek met Akash naar de cinema ging. Ik zal wel meer dingen vergeten zijn, want Mega Nadine is nu belangrijker dan Mega Mindy. Op de zesde verdieping treffen we Ellen op de gang met enkele gabbers van de schaatsbaan. Het bezoek zit zonder haar in de kamer ...
's Avonds komen broer Koen en boezemvriend Pieter nog op bezoek. Ze maken de avonden wat korter, maar wat mij betreft kunnen de dagen niet snel genoeg terug langer worden, zonniger vooral. Het lichtje aan het einde van de tunnel is geen led-lampje, maar wel degelijk een zonnestraal!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten