Paasweekend

Van mijn jongere broer krijg ik te horen dat ik het occasiewagentje waarmee hij zijn zoon leerde rijden, van hem mag hebben, maar als hij het wil gaan oppikken om het te brengen, stelt hij vast dat de ruit aan de passagierskant is ingeslagen. Ik zoek dus geen autootje meer maar een tweedehands autoruit (van een Mitsubishi Space). Maar omdat ik Nadine niet wil gaan halen met een auto die door plastic knutselwerk weinig veiligheid uitstraalt, rij ik toch maar liever langs Pieter die me zijn auto wil lenen voor het weekend.

De begroeting is innig, het afscheid van de instelling snel en efficiënt en we rijden terug richting Antwerpen om te gaan winkelen zoals we dat al jaren deden voor het ongeval. Eerst even langs de bio-shop waar Nadine nog een extra armbandje kiest, ditmaal van onyx; weer zo'n mineraal dat allerlei heilzame effecten zou hebben. Dan rijden we naar de Colruyt, waar Nadine het sturen van de kar aan mij overlaat. We kiezen samen het menu voor zondag, want vanavond gaan we uit eten. Dan even over huis om alles uit te laden en een rustpauze in te lassen. In de vroege avond rijden we terug naar Schoten waar we mosselen gaan eten in een lieflijk klein mosselrestaurantje. Nadine smult dat het een lieve lust is, maar de foto die ik ervan op facebook wil posten, blijft hangen in het wereldwijde web.

Het is nog licht buiten als we samen nieuwe lakens op ons bed leggen. Nadine slaapt bijna onmiddellijk, ik lig nog een uurtje te balanceren op een koord tussen de zaligheid van het moment en de onzekerheid van de toekomst. In de loop van de nacht word ik wakker bij elke beweging van Nadine, dus ik ben zondagochtend ook wakker als ze ineens rechtop in bed zit en een beetje verdwaasd rond zich kijkt. We eten een uitgebreid ontbijt met zachtgekookte eitjes. Ik merk al gauw dat Nadine beweging nodig heeft en we gaan naar het park van Schilde om de benen te strekken en om enkele foto's te maken. 

Nadine ging zelfs door de knieën voor dit kiekje

Na de wandeling rommelen we nog wat in huis – Nadine begint dingen te herschikken waardoor ik de komende weken vanalles zal moeten zoeken – en rond de middag heeft ze alweer een hongertje. Ik maak een snelle spaghetti want het lamsvlees met witloof was voorzien voor vanavond. Even rustig gaan zitten om wat te lezen is er (nog) niet bij en ook de computer of de opgenomen concerten van Canvas Klassiek zeggen Nadine niets. Dan maar weer even gaan genieten van het feit dat het droog is buiten. Ditmaal is het park van Schoten aan de beurt. Als we terug thuis zijn krijgt Nadine het lastig met de onzekerheid of Ellen nog op bezoek gaat komen. We hadden haar uitgenodigd zodat ze haar moeder eens kon zien buiten een ziekenhuissfeer. Nadine belt Ellen op en krijgt een 'misschien' als antwoord. Als ik per sms laat weten dat ik dat niet vind kunnen, krijg ik een boze telefoon van Johan, de papa van Ellen. Dat we Ellen moeten gerust laten want ze heeft het emotioneel moeilijk met de situatie. Ik geef mijn gsm door aan Nadine want ik vind dat Johan dat maar aan haar moet uitleggen. Nadine begint rond te tafel te stappen – haar manier om met onrust om te gaan – en ik weet niet wat Johan haar allemaal vertelt, maar als Nadine de gsm terug aan mij geeft vat ze het in de schreeuw van een gewond dier samen in vijf woorden "ik ben mijn dochter kwijt!" Ik zie Nadine voor mijn ogen enkele weken teruggesmeten worden in haar herstel en de panische reactie die volgt gaat door merg en been. Ik heb meer dan een uur nodig om Nadine terug kalm te krijgen en onthou me verder van commentaar. 

Als een situatie moeilijk is, moet je de aandacht op iets anders zetten, leerde ik in de zelfhulpgroep en ik stel Nadine voor om een ontspannend badje te nemen. Ondertussen begin ik nog een paar dingen te strijken. De afleiding werkt en als Nadine uit de badkamer komt, wil ze het strijkijzer van me overnemen en voor we het goed weten is de situatie 'genormaliseerd' naar een huiselijk tafereel; Nadine strijkt en ik probeer flarden Parijs-Roubaix mee te pikken. Het falend geheugen van Nadine blijkt plots een zegen want ze lijkt haar immens verdriet over haar dochter vergeten te zijn. Na de historische zegen van Tommeke beginnen we samen aan het avondmaal. Nadine ontdoet de boontjes van topjes en draadjes terwijl ik de aardappelen schil; zo eenvoudig kan geluk zijn. Met lamsvlees scoor ik altijd hoog bij Nadine en het puddinkje achteraf maakt het geheel af. Ik wacht niet tot het begint te schemeren om Nadine terug naar Duffel te brengen, want ik wil haar de route via Lier eens laten zien. Nadine zit voor de eerste keer zwijgend in de auto en als ik vraag of alles goed gaat zegt ze "ik zit zowat te denken" ... 

De combinatie 'eten-bewegen' geeft Nadine een deugddoende vermoeidheid en ik heb weinig moeite om ze op Cepos terug in bed en rechtdoor in dromenland te krijgen.