Na de middag geef ik een digitale diavoorstelling voor de personeelsvereniging van mijn werk met een sfeerschapping-overzicht van de activiteiten van vorig jaar. Het zien van Nadine op verschillende foto's valt me nu zwaarder dan bij de montage. De foto bovenaan deze blog is er zo eentje van de blotenvoeten-wandeling die we met personeelsvereniging Time-out vorig jaar organiseerden.
In het ziekenhuis ontmoet ik een tamelijk heldere Nadine; de dagelijkse huilbui neem ik er graag bij. We zien George, de tafelgenoot van Nadine, vertrekken met zijn vrouw en dochter – hij mag een weekendje naar huis – en ik ben best wel even jaloers. Wat zou ik Nadine graag even wegkapen uit deze 'kliniek', maar tegelijk besef ik dat het pure zelfoverschatting zou zijn en ik open een volgend blik geduld.
De rest van de avond kent de klassieke ingrediënten; mama, wandelen, avondeten, trappen, Meus, trappen en babbelen. Veel babbelen; over het ongeval, want Nadine begint de ware toedracht te vatten; over Akash, want Nadine begint de gevolgen van het ongeval in te schatten; over Ellen en over onszelf en over hoe graag we mekaar zien. En dan terug klassieke ingrediënten; nachtkleed aandoen, plassen, tanden poetsen, even gaan liggen, plassen, nog even rondwandelen, medicamenten innemen en nog eens tanden poetsen, ..., en uiteindelijk doodmoe in slaap vallen. Ik maak haar nachtgordel pas vast nadat ze slaapt en merk dat het haar rust ten goede komt. Tot morgen lieveling.
Bij het verlaten van het ziekenhuis ontmoet ik een ex-collega van Nadine in de lift. Ze komt van de negende verdieping en ik weet dat dat synoniem is van 'intensieve zorgen'. Haar vader is opgenomen na wat een kleine ingreep leek te zijn en het gaat er niet goed mee. We hebben een babbel als onder lotgenoten en na het afscheid met veel wensen voor sterkte wederzijds, slaag ik er wonderwel in om hieruit iets positiefs te halen; Nadine heeft de negende verdieping al lang verlaten en is volop aan het herstellen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten