Donderdag 8 maart

't Is donderdag, dus 'doktersdag' en ik ben even voor drie uur op de revalidatieafdeling. Maar nog voor ik de kamer van Nadine bereik, word ik door hoofdverpleger Wilfried aangesproken. Hij heeft nieuws voor mij en ik noteer meteen in mijn agenda; "intakegesprek in het Bethaniënhuis – afdeling Kadans – in Zoersel op maandag ... 19 maart om 10.30 uur". Da's nog 11 dagen! Het goede nieuws krijgt meteen een schaduwzijde. Nadine zal nog meer dan een week moeten ondergaan dat ze vastgemaakt wordt, waarschijnlijk nog langer want na het intakegesprek zal men in Zoersel ook niet meteen een beslissing nemen en als klap op de vuurpijl is het dus niet eens zeker of men Nadine hier wel zal verder helpen. Ik voel me een gummibal in een flipperkast. Ik moet zelf het transport regelen en bedenk dat ik hier nog wat aandacht aan zal moeten geven, want voor Nadine zal dit niet vanzelfsprekend zijn. Ik maak in mezelf de cynische opmerking dat dokter Herregods, de revalidatiearts, mogelijks last heeft van een vorm van Linonofobie (de angst om te spreken) want hij laat het nieuws telkens door een collega brengen ...
Dan is het tijd om naar de kamer van Nadine te gaan. Een huilbui als verwelkoming is niet leuk, maar ik ben blij dat ik bij haar de druk van de ketel mag laten. Ik vertel haar onomwonden wat ik net van de hoofdverpleger heb gehoord en ondanks het feit dat het nog even geduld zal vergen, lijkt ze blij met een perspectief. Als mama ook arriveert, doe ik andermaal het verhaal. We wachten tevergeefs op het bezoek van het multidisciplinair team en ik moet zelf aandringen om te verkrijgen dat de hoofdverpleger en de assistent van de revalidatiearts nog even op de kamer komen. De rest van het team is al vertrokken ... De glans die ik in het begin op deze afdeling ontwaarde, wordt dof en broos.
Nadine gaat na het avondmaal even op bed liggen en nog voor half zeven ligt ze diep te slapen. De uitputting van gisteren eist haar tol, maar ik ben er niet rouwig om. Het geeft mij de mogelijkheid om op tijd naar de vergadering van de zelfhulpgroep te gaan.

Aan de mensen die Nadine nog een bezoekje hadden willen brengen, geef ik het advies om daar stilaan werk van te maken, want in denk positief en met name dat de opname in Zoersel zal doorgaan en dan zal de bezoekregeling er waarschijnlijk helemaal anders uitzien, aangezien dit een gesloten afdeling is en geen 'gewoon ziekenhuis'. Maar geef je er rekenschap van dat Nadine geplaagd wordt door verwarring en waanbeelden, al klinkt het woord mogelijks een beetje te zwaar voor haar onstuitbare fantasie ...