Van een zakdoek een zeil maken ...
Ik besef dat een blog niet de meest elegante manier is om slecht nieuws te verpakken. Maar er zijn zoveel mensen die op de hoogte gebracht én gehouden willen worden van wat Nadine en Ellen meemaken sinds die fatale ochtend van 19 december, dat ik toch dit medium verkies.
Ik leerde het bloggen eigenlijk pas kennen door Nadine en de manier waarop zij ons pleegzorgverhaal met vrienden en kennissen deelt. http://dineblog.blogspot.com/

Ik ben er zeker van dat ik mag rekenen op tact en respect bij het lezen van en reageren op deze berichten. Mag ik ook aandringen op enige omzichtigheid bij het doorgeven van de url van deze blog aan anderen? Alvast bedankt

maandag 9 januari 2012

Maandag 9 januari

Vandaag is het thema "terug naar school/werk" en ik ben er niet rouwig om. Ik heb eigenlijk al te lang thuisgezeten en ik kijk er naar uit om mijn aandacht volledig op de job toe te spitsen, zodat ik minder tijd heb om piekercirkels te tekenen in mijn geest. We zijn bij de eersten aan de schoolpoort en Akash lijkt er ook wel zin in te hebben. Vanavond mag hij mee naar buitenschoolse opvang 'De Wolk' en hij kijkt er naar uit om mee te rijden met de bolderkar van de bko.

Op het werk zijn de collega's warm, vol begrip, geduld en medeleven. Deze maandag is niet verloren ... Zelfs de burgemeester komt me zijn sympathie betuigen – klinkt dit alleen in mijn oren als een episode van Samson en Gert? Ik heb Ketnet-afkickverschijnselen. Tot mijn verbazing is mijn mailbox niet tot de nok gevuld; ik vermoed dat nogal wat collega's hun grafische tierlantijntjes zelf opknappen om me te ontzien.

Om iets na vier uur spring ik op de moto richting Middelheimziekenhuis en omdat ik niet mee in de file moet staan ben ik op 20 minuutjes ter plaatse. De verpleger is juist bezig met het verzorgen van mijn lieveke en ik wacht even op de gang. Ik hoor Nadine praten in een mengelmoes van frans, engels en lokers – de verpleger is ook "van over 't woatere". Als ik de kamer betreed, ligt Nadine nog wat te wriemelen om een goede houding te vinden maar zodra ik haar toespreek lijkt de rust over haar weer te keren. Er komen nog enkele zinnen in het Fruithoflaan-frans; "on va trouver des fantasietjes", maar dan zinkt ze weg in een vredige slaap.

Ik sta al iets na vijf uur – veel vroeger dan gepland – in de lokalen van bko De Wolk waar Akash het naar zijn zin lijkt te hebben. Weer een zorgje minder. Als we na het avondmaal nog even bezoek krijgen van een bezorgde buurvrouw, komt de clown in Akash boven en het duurt een half sprookje van Sneeuwwitje voor hij ook de rust vindt om te slapen. Nu ik nog ...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten