Maandag 2 januari

Vandaag mag Akash bij juf Uschi – de zorgjuf van de kleuterschool van Akash – gaan spelen. Het geeft me de kans om even langs het werk te passeren om enkele dingen te regelen. Het medeleven van mijn collega's is hartverwarmend. Als ik op de computer wat dringende dingen regel, merk ik dat het me goed doet even niet aan mijn situatie te kunnen denken. Misschien kan ik volgende week terug gaan werken?

Bij Nadine is het een drukte; haar mama en dochter Ellen zijn er en zus Sabine met haar man Erwin. Nadine lijkt het leuk te vinden; ze lacht veelvuldig. De betekenisvolle conversaties blijven kort en we proberen de verwarde zinnen die tussendoor binnenwaaien te interpreteren. Blijkbaar zijn het flarden uit haar jeugd. De eigennamen die ze uit die periode kent, blijken wél bereikbaar. En ze gaat moeilijke woorden niet uit de weg; "ik moet me concentreren", zegt ze.
We krijgen de indruk dat de bewegingen van haar benen afkomstig zijn van een automatische piloot. Ze is het liggen waarschijnlijk moe. Het is ondertussen ook al 14 dagen!
Plots en zonder duidelijke aanleiding begint Nadine te zingen! Niet zomaar een kleuterliedje, maar reggae van het zuiverste soort. En of de tekst toepasselijk is;

"Don't worry about a thing, 

'Cause every little thing gonna be all right. 

Singin': "Don't worry about a thing, 

'Cause every little thing gonna be all right!"

 Rise up this mornin', Smiled with the risin' sun, 

Three little birds Pitch by my doorstep 

Singin' sweet songs 

Of melodies pure and true, Sayin', 

"This is my message to you-ou-ou:" 

Hier een linkje naar joetjoep

Dat geeft mijn vertrouwen op een goede afloop weer even een 'boost' en terug thuis meld ik op Facebook dat er niet zoveel mis is met Nadine maar wel met mijn geduld ... De reactie van collega/vriendin Karolien zegt het beter dan ik het kan uitleggen; "Heerlijk, de Nadine-puzzelstukjes komen stilletjes aan terug bij elkaar! Stukje per stukje tovert ze haar prachtige zelve weer tevoorschijn."

Ik pik Akash op bij de lieve Uschi en we lopen nog even langs de winkel voor een verwennerijtje; de dvd van 'Ratatouille'. Ik krijg telefoon van het Middelheimziekenhuis; ze hebben Nadine verhuist, weg van Intensieve – op zich goed nieuws – naar de medium care op de zesde verdieping. Dat wil zeggen dat ze ook bezoek van vrienden en kennissen kan krijgen (bezoekuren tussen 14 en 19.30 uur) maar mag ik vragen om je bezoek voldoende overweging te geven? De kans is reëel dat Nadine je niet herkent en dat haar verwarring een ontredderde indruk achterlaat. Ze heeft nog een hele afstand af te leggen ...