Dinsdag 3 januari

Akash mag niet klagen over zijn vakantie. Rond de middag zet ik hem af in een binnenspeeltuin in Schoten bij Anja en haar dochters. Vanavond mag hij weer gaan logeren bij Angèle en Fien.

De knikkende knieënlift gaat vandaag – en de komende dagen, misschien weken – naar de zesde verdieping. Nadine ligt nu in een kamer van 'medium care' met zicht op de gure weers- en wereldomstandigheden daarbuiten, maar ze heeft er geen aandacht voor. Vandaag is weer een 'ietsje-minder-dagje' en ze speurt haar brein af naar aanknopingspuntjes. Tenminste zo interpreteer ik haar vragende blikken. Plots praat ze frans, dan weer engels ... Ga er maar aan staan!
Er hangt een draagtas van boek.be aan de kapstok en ze leest het opschrift: "boek-en-zak". Ze leest? Ik vraag de verpleegster om een onderhoud te regelen met een arts die me wat duiding kan geven, want de onzekerheid welt weer even op. Ik heb even een gesprek met Johan, de ex van Nadine die zelf ook arts is, en hij zegt me dat we pas over drie maanden duidelijkheid gaan hebben over wat Angèle later op de dag per sms "restletsels" noemt ... Ik vind het woord mooier klinken dan de lading die het dekt.

Als ik 's avonds nog even langs ga, is Nadine traditiegetrouw vermoeid. Ik aai ze in slaap en fluister haar toe dat ik nog zielsveel van haar hou. Ook een aai in naam van alle mensen die zo begaan zijn met haar.
Ik ben blij dat ik na het ziekenhuisbezoek uitgenodigd ben bij mijn zelfhulp-buddy en haar fijn gezin. De eerste keer sinds 14 dagen smaakt het eten me echt.