Donderdag 22 maart

In de  loop van de namiddag krijg ik een telefoontje van Chris van Kadans. Ann van Cepos was gisteren niet op de vergadering waar Chris ze hoopte te ontmoeten, maar ze werd telefonisch gebriefd en ik krijg het telefoonnummer van Ann om zelf een afspraak te regelen. Als ik Ann aan de lijn krijg, probeer ik een schets te geven van de stand van zaken en de insteek van Chris en Ann nodigt Nadine uit om volgende dinsdag in de namiddag op gesprek te komen.
Ik ben om drie uur in het ziekenhuis, ook al is mijn geloof in de ronde van het mulitdisciplinair team danig getaand. Mama komt iets later ook aan. Tijdens het overleg met de revalidatie-arts en zijn medewerkers heb ik het gevoel dat ik meer perspectief aanbreng dan zij, maar dokter Herregods maakt op het einde van het overleg veel goed; hij stemt ermee in dat we Nadine tijdens het weekend op uitstap nemen. Zou hij gemerkt hebben hoeveel het voor Nadine betekende dat ze door de trip naar Zoersel eens uit de zorgencocon kon breken? "Misschien maakt ze daarbuiten de klik", klinkt het en de dokter maakt een gebaar van een schakelknop die omgedraaid wordt. Nadine fleurt op bij het vooruitzicht en ik bedenk dat het een georganiseer van jewelste zal worden. Mensen die een bezoek gepland hebben, gaan het ook niet leuk vinden als ze een lege ziekenhuiskamer vinden. Ik doe een voorzet door het goede nieuws op facebook te smijten en hoop dat de reacties me zullen leiden. En tegelijk moet ik opletten dat de enige momenten van de week waarop ik eens kan bijpikkelen met boodschappen en de was en de plas, me niet door de vingers glippen. Dus maar even rustig beginnen met de namiddagen.
Na het doktersbezoek gaan we wandelen en de lentezon nodigt ons uit om buiten te komen. Mama is bezorgd voor het frisse briesje, maar Nadine is goed ingepakt en we maken maar een halve toer rond het ziekenhuis, om te eindigen in de cafetaria waar Nadine als opwarmertje voor het avondmaal een dagsoep binnenspeelt.
Onderweg naar de kamer kopen we nog paaseieren voor een goed doel en die moeten er ook meteen aan geloven. Nog geen uur later zit Nadine te smullen van de spaghetti die ik voor ons twee meebracht. Een verpleegster zit likkebaardend toe te kijken en niet veel later neemt ze plaats aan tafel want er is genoeg.
Na het eten volgt de routine van de alledaagsheid en rond acht uur verlaat ik het ziekenhuis onderweg naar de zelfhulpgroep. Ik krijg de eerste reacties van kandidaten voor de weekenduitstapjes op de voicemail – tijdens het motorrijden neem ik de telefoon niet op – en bedenk dat ik mezelf niet voorbij mag hollen.