De media worden beheerst door de verschrikkelijke gevolgen van het busongeval nabij het Zwitserse Sierre en ik draag het medeleven met de slachtoffers, hun ouders en familie en de scholengemeenschappen van Heverlee en Lommel mee als een veel te zwaar blok aan mijn been. Meestal slaag ik erin om een erge gebeurtenis bij anderen om te vormen tot een soort troost voor mijn eigen situatie à la "ze hebben het nog minder goed dan ik, dus ik mag niet klagen". Maar deze keer komt het verdriet voor zoveel verlies dubbelop mijn eigen treuren. Het zal wel met weerstand te maken hebben, bedenk ik. Als ik bij Nadine ben laat ik daar echter zo weinig mogelijk van merken. Ik scherm haar af van alle berichtgeving omtrent het ongeluk, want ik kan me nauwelijks voorstellen welke rampscenario's haar fantasie zou distilleren uit al dat leed.
Voor ik naar het ziekenhuis rij, passeer ik even langs de personeelsdienst van de provincie – de werkgever van Nadine – om nog enkele dingen in orde te brengen op het vlak van ziekenhuisfacturen en verzekeringen. De (administratieve) collega's van Nadine vragen naar haar toestand en ik verbaas mezelf met een eerder technische uitleg uit schrik om te emotioneel te worden. En of ik voor een afwezigheidsattest kan zorgen ... Euh?
Dan rep ik me naar de revalidatieafdeling. Al enkele dagen is de toestand van Nadine zo status als quo kan zijn; de enige verandering die ik kan waarnemen is dat ze een verkoudheid heeft opgescharreld, waarschijnlijk van haar avontuurlijke tocht naar het appartement van Johan zonder aangepaste kledij. En verder is ze zo mak als een lammetje, dus ik vermoed dat de medische staf de medicatie heeft verhoogd om het haar, maar vooral henzelf wat makkelijker te maken. Ik krijg het gevoel dat men hier de hoop om Nadine uit haar wanen te helpen verlossen, heeft opgegeven en dat men in afwachting van een mogelijke overplaatsing naar een meer gepaste instelling de situatie sterilliseert. De revalidatiearts weerlegt dat aanvoelen niet en hij noteert mijn vraag naar een afwezigheidsattest. Hij laat zich ontvallen dat hij een 'briefje' plant " tot het einde van het jaar"; ik vraag me af of dit toch niet een soort verdoken prognose is, maar laat het verder rusten.
Omdat buiten de lente definitief lijkt aangebroken, stel ik voor om na de doktersronde iets te gaan eten of een drankje te gaan nuttigen in de cafetaria. Mama gaat mee, bestelt net als ik een ijsje en een thee, maar Nadine heeft zin in een croque. Ik maak er geen punt van dat we binnen een half uurtje naar de refter moeten voor het avondmaal; ze kan er maar smaak van hebben. De merguezworstjes met broccolipuree gaan drie kwartiertjes later nog even makkelijk achter de kiezen. Maar na het eten heeft Nadine tot mijn verbazing geen zin om te gaan wandelen. Ze wil even gaan rusten en een half uurtje later ligt ze te slapen. Ik blijf bij haar omdat ik niet veel later in Mortsel moet zijn voor de vergadering van mijn zelfhulpgroep en over en weer naar Wijnegem niet veel zin heeft. Het geeft me de tijd om haar rustig te bekijken zonder kunstlicht en ik aai haar gelaat alsof ik hoop zo de wanen uit haar hersenen te kunnen bannen.
Ik ben blij dat ik de zelfhulpgroep heb en bedank Leo en Simonne nog voor hun bezoekje aan Nadine de voorbije dagen. Na de vergadering rij ik samen met Leo met de moto naar Wijnegem en even heb ik een fantasie over met de moto op reis gaan. Beter eerst in mijn bed gaan liggen, voor ik begin te dromen ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten