Ik neem een halve dag verlof want ik ben om 14.00 uur uitgenodigd door een medewerkster van de sociale dienst van het Middelheimziekenhuis. Ik loop nog even langs de supermarkt voor wat spulletjes voor het avondmaal en ben veel te vroeg in het ziekenhuis. Ik besluit even een kijkje te nemen in de cafetaria – de eerste keer op meer dan een maand dat ik daar de tijd voor neem of heb. Niet meteen de gezelligste plek van 't stad, maar de dagsoep smaakt heerlijk en de tijd slentert er afwezig voorbij.
Ik ben stipt op de afspraak op de zevende verdieping en loop Nadine 'toevallig' tegen het lijf; ze is met een verpleegster op weg naar de keuken want Nadine mag helpen pannenkoeken bakken. Oeps juist, vandaag is het 'Lichtmis'. Kus lieve schat.
Ik ontmoet Hakima, die verantwoordelijk is voor de patiëntenbegeleiding van dit deel van het ziekenhuis en we gebruiken de kamer van Nadine als spreekkamer. Hakima stelt vragen over Nadine, over het ongeval, over de gevolgen voor haar en over Ellen. Maar ook over mijn situatie; of ik het red op administratief vlak, of ik ondersteuning heb van vrienden, of ik mijn verhaal kwijt kan, enz ... Ik kan op de meeste vragen positief antwoorden, vertel Hakima over Akash en zijn nakende verhuis, over de blog, over de warme bereidwilligheid van mensen om me heen en ik besluit dat de slotsom niet eens zo negatief is. Ik krijg nog een pak advies mee, enkele formuliertjes en de afspraak dat ik haar ten allen tijde mag lastig vallen als ik daar nood aan heb.
Een verpleegster brengt Nadine in de kamer en aan haar hamsterkaakjes merk ik dat ze nog een stukje pannenkoek achter de kiezen houdt voor mocht er een oorlog uitbreken. We wachten samen tot het drie uur is, want dan mogen we kennis maken met de wekelijkse zaalronde van het multidisciplinair team. We begroeten dokter Herregods en zijn wit gevolg maar het gesprek is kort; Nadine is nog maar enkele dagen op deze afdeling en men moet nog wat meer de revalidatiebehoefte in kaart brengen om al daadwerkelijke doelen te kunnen stellen. Het valt me op dat de dokter Nadine als volwaardige gesprekspartner benadert en het goed gevoel dat ik van dag één op deze afdeling aanvoelde, wordt versterkt. Dan komt de mama van Nadine binnen. Ik merk dat ze schrik heeft een belangrijke bespreking gemist te hebben en ik verzeker haar dat dat niet het geval is. Het team verpleegengelen en hun revalidatie-arts verlaten de kamer en Nadine valt 'op een hoopje'. Lutgart komt even op bezoek. Ze kent Nadine van een 'zaterdag zondags koor' en werkt in het lab van het ziekenhuis. De sfeer is opperbest en we grappen en grollen er op los. Maar Lutgart merkt ook dat Nadine op het einde van haar bobijntje zit en helpt haar vakkundig mee in bed. Enkele minuten later ligt Nadine te slapen en ik laat haar in de bezorgde aandacht van haar mama.
Het geeft me de gelegenheid om Akash eens op te pikken in bko De Wolk voor het donker is. En toch heb ik niet zoveel tijd om met hem te spelen, want ik moet een maaltijd bereiden voor vier! Karen en Ludo, die twee lieverds die de zorg voor onze pleegzoon van me gaan overnemen, komen op bezoek om het spreekwoordelijke ijs te breken. Akash mag kiezen naast wie hij aan tafel gaat zitten en Ludo is meteen uitverkoren. De maaltijd is gezellig en er is geen sprake van stuntelige gemaaktheid. Na het eten spelen we samen enkele gezelschapsspelletjes en Akash zit voor hij er zelf erg in heeft al meteen op schoot bij Ludo. Dat komt goed! Ludo mag ook voorlezen uit het dikke poezenverhalenboek voor we Akash in bed helpen. Daarna hebben we met z'n drietjes nog een lange babbel over die kleine pagadder en ik ben volkomen positief gestemd als ik Karen en Ludo uitwuif; ze gaan nog even langs de kleuterschool van Akash fietsen, zodat ze die ook meteen weten liggen. Ik bewonder hun moed om op dit uur nog door de kou te fietsen en kruip zelf totaal leeg in de zetel. De blog zal voor morgen zijn, want ik wil nog een paar dingen laten bezinken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten