Vandaag is Akash jarig en hij weet dat er in de klas een feestje voor hem zal zijn, dus naar school vertrekken is voor één keer geen opgave. Maar voor hij vertrekt opent hij nog het pakje dat hij van Juf Uschi kreeg en een voorproefje van mezelf; een Nintendo-spel met dolfijnen waar ik zelf ook wel eens wat tijd mee wil doorbrengen. Voor de grafische vormgeving welteverstaan.
Er blijven op kantoor collega's binnenwippen om een praatje te maken dus moet ik tussendoor wat vaart achter de job steken en het is sneller vier uur dan verwacht. In het ziekenhuis tref ik Nadine in een zetel ... letterlijk! Ze heeft een hele namiddag zitten 'tetteren' met haar mama en ik merk dat ze erg vermoeid is. De samenhang tussen de zinnen gaat af en toe verloren en als haar mama is vertrokken, help ik Nadine terug naar haar bed. De afstand tussen de zetel en het bed overbruggen we al dansend en ik neurie dé plakker aller plakkers "Je 't aime ... moi non plus". De franse periode van Nadine lijkt definitief afgesloten.
Enkele minuten later is Nadine 'vertrokken' en dus doe ik dat ook maar. Het bezoek was niet zo 'glorieus' als gisteren, maar ik ga met een opgewekt gemoed Akash oppikken in De Wolk.
Eens thuis haal ik de laatste restjes kinderschmink van zijn snoet. An en Kristof komen eten-annex-babysitten en ze hebben ook geschenkjes bij. We prutsen samen wat aan het fototoestelletje dat ik Akash cadeau deed en iets na zeven neem ik afscheid om naar mijn wekelijkse vergadering te gaan. Vandaag een korte vergadering wegens worstenbrood en appelbol, maar toch voldoende om de batterijtjes weer op te laden.
Lusse,je prachtig geschreven colum lezen is 's avonds een vast familieritueel geworden!
BeantwoordenVerwijderenWij zijn erg blij voor jou en Nadine dat alles terug goed aan het komen is.
We blijven duimen en volgen:-)
Dirk & Kristien uit Lokeren
PS:groetjes aan de familie en een dikke beez voor Nadine!