Donderdag 22 december

Wat begon als een sneeuwvlokje van medeleven van een collega is nu aangegroeid tot een heuse lawine aan steunbetuigingen. Nog voor de dag goed begint, komen de sms'jes al binnen. Ik neem elke boodschap van hoop in dankbaarheid aan. Bedankt lieve mensen!

Maar nu moeten we voortmaken want het is fietsdag in de kleuterschool dus gaan we met de fiets 'over de grote brug'. Akash is goedgeluimd en ik moet altijd even moeite doen om dat te kunnen plaatsen; ik probeer mijn verdriet niet teveel te laten overschaduwen. Als ik terug naar huis fiets, smijt ik al mijn woede over wat ik ervaar als onrechtvaardigheid in een sprint. Dat ik nog zo snel kan spurten! Dit weekend ga ik met Akash fietsen, want het voelt goed.

Eens terug thuis springt de stilte in mijn nek. Ik zet me aan het bloggen en word heen en weer geslingerd tussen vertrouwen en wanhoop. Gelukkig kan mijn toetsenbord wel wat tranendruppels verdagen. Als ik gepubliceerde stukjes nalees merk ik nog schrijf- en tikfoutjes. Ik denk wel dat jullie me dat vergeven.
De stroom reacties langs mail en facebook blijft aanzwellen. Dat Nadine graag gezien is, dat wist ik, maar dat ze voor zoveel mensen zo dierbaar is ... Wat heb ik een geweldig vrouwke!

De dagen draaien nog vooral rond het bezoekmoment in de namiddag. Vandaag gaat men bij Nadine de slaapmedicatie verminderen om te kijken hoe ze daar op reageert. Ik heb de hoop haar nu al 'bewust' aan te treffen uit voorzichtigheid ver weg opgeborgen. Ik moet mezelf genoeg buigzaamheid opleggen om niet te breken dus probeer ik mijn verwachtingen realistisch te houden.
Ik aai haar arm, geef haar een zoen in naam van alle mensen die dat vroegen en vertel haar over wat er in 'de wakkere wereld' gebeurt. Iemand van de medische staf bevestigt mijn bange vermoeden; ze reageerde nog niet gunstig op de vermindering van medicatie. Even probeer ik me daar een voorstelling bij te maken, maar ik laat het snel los om mijn intens verdriet de vrije loop te laten.

Dan ga ik naar de zesde verdieping waar ik Ellen aantref met bezoek van iemand van haar klas. Dat dat voor haar belangrijker is dan mijn aanwezigheid, vind ik makkelijk erg verstaanbaar. Ze kreeg ook al bezoek van mijn nichtjes en 't is leuk om te zien dat die generatie 'familie' mekaar zo makkelijk opzoekt.

Het gebraad dat we 's avonds eten is veel te groot voor twee; het was bedoeld voor vier.  Mensen wat zou ik er veel voor over hebben om gewoon terug als gezinnetje aan tafel te zitten kibbelen! Ik zie een beetje op tegen een eenzame avond als Akash in bed ligt en post een facebookberichtje met een uitnodiging voor bezoek en ik mag de avond doorbrengen in het gezelschap van Peter, een collega en Kris, mijn broer met zijn vrouw Tania. Het gesprek gaat vanzelfsprekend eerst over Nadine en Ellen, maar ik vind het prima dat het daarna ook afdwaalt naar andere onderwerpen. Alsof de buitenwereld weet van het bezoek zijn er geen telefoontjes meer. De grote 'analoge' lawine is voorbij en zoals met alles heeft dat  zowel voor- als nadelen.

Een liedje van The Police krijgt ineens z'n volle betekenis; "bed's too big without you"